
冈波巴大师教言集GM7ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ།
1-7-1a
༼ཇ༽
༄༅། །ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ།
༄། །དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ།
ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ།།
1-7-1b
༄༅། །བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།

冈波巴大师教言集GM7 众法如珍珠璎珞
1-7-1a
[嘉]
众法如珍珠璎珞在此。
首先，修持无常至关重要。
众法如珍珠璎珞在此。
1-7-1b
顶礼诸殊胜上师。


 །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་མེད་ན། ཆོས་བྱས་ཚད་ཚེ་འདིའི་འདུན་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བའི་དོགས་པ་ཡོད། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་དགོས་ཆེད་ཅི་ཡོད་ན། ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལྡོག་པའི་དགོས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པས། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་ཤེས་པས། ཚེ་འདི་ལ་བློ་མི་འཇུག་པར་འདུག་ན། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན། ཚེ་འདི་ལ་བློ་མ་ལོག་ན། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་མེད། དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་ནས་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལྡོག་པར་བྱས་ན། དེ་ནས་འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསྒོམས་པས། འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལས་བློ་ལྡོག་
1-7-2a
དགོས་པས་ལོག་པར་བྱས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། དང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་བསམ་པ་ཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ནས་ཅི་བྱེད་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་དམིགས་པར་བྱས་ནས། རང་འདོད་ལ་གང་ཡང་མ་ཞུགས་པར་བྱས་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློས་སྣའི་སེམས་སྐྱེད་ནས། གཞན་དོན་དུ་དམིགས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡིན། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། བཟུང་འཛིན་བདག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམས་རྟོག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་བློ་མལ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས་ནས་འོང་བ་ཡིན། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་གསུང་།། །།
༄། །ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས་ཏེ། བསོམ་དང་ཚེ་འདི་མི་རྟག་པར་འདུག །ནམ་མཁའི་གློག་དང་། ཆུའི་ཆུ་བུར་དང་། རྩྭ་ཁའི་ཟིལ་པ་དང་འདྲ་བར་འདུག་པས། ཡོང་ཅིས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་སྙམ་པ་གཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཞུག་དགོས། དེ་ལྟ་བུ་ཅིག་ཕུགས་སུ་བཅུག་ནས་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་ཏེ། སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་གཅིག་དགོས། ལམ་
1-7-2b
ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་དེ་གང་ཡིན་ན། སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་རྗེས་གསུམ་ཚང་བ་ཅིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་སེམས་ཅིག་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། དངོས་གཞི་ཅི་བྱེད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་ན་སྤྲང་ཡོན་གཅིག་གཏེར་ཡང་། སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་དེ་རང་ཡིན། ཞི་བས་གཏེར་བ་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། སློང་མི་མཁས་པར་འདུག་ཀྱང་། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་བར་འདུག་པ་ཏེ་བཟོད་པ་ཡིན་ཏེ། མྱུར་དུ་གཏེར་བ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུམ་གྱིས་བཟུང་ནས་དེ་ལ་མ་ཡེངས་པར་གཏེར་བ་སྟེ་བསམ་གཏན་ཡིན། སློང་མཁན་གཏེར་མཁན་དངོས་པོ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཡིན། དེ་ལྟར་དངོས་གཞི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་། རྗེས་ལ་གང་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་རྒྱ་ཡིས་ཐེབས་པར་བྱས་ནས། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་དང་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བློས་ཟིན་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་ཡིན། སངས་རྒྱ་བ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་སངས་རྒྱས་པ་ལས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུས་བག་ཙམ་སངས་མི་རྒྱ་བས་དེས་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྣ་རེ་སྐྱེ་བ་གལ་ཆེ།

在一切方面对此一法的请求而言，若对做一纯正的法，首先修持无常至关重要。若没有这点，恐怕所做之法会成为今生的助伴。修持无常有何必要呢？有使心厌离今生的必要。通过修持无常，了知一切现象、轮回和涅槃的诸法皆无常，因而不再执着今生，这便是修持无常的目的。若心未厌离今生，则修持无常无意义。首先修持无常使心厌离今生后，接着应当修持轮回的过患。通过修持轮回的过患，
1-7-2a
应当使心完全厌离一切轮回，之后修持菩提心。其中，修持世俗菩提心是：首先，将"愿一切众生具足安乐，远离痛苦，获得圆满佛果"这一想法深植于心，无论做什么都以利益一切众生为目标，不涉入自私自利，以大乘心发起上进心，为利他而发心，这就是修持世俗菩提心。修持胜义菩提心则是：在了知所执所取、自我与差别的一切分别念本性不成立的状态中，心安然处于自然状态。若在行住坐卧四种威仪中都如此修持，便是所谓的修持胜义菩提心。如此修持，将能证悟胜义菩提心。法就是这些而已。
现今阶段应当稍作思考
就一切方面请求的法而言，现今阶段应当稍作思考：思维此生无常，如同空中闪电、水中泡沫、草尖露珠一般，无论如何皆无益处，应当将此念头深植于心。将这样的想法植入心中后应当修持：为了成佛需要一条完整且无误的道路。
1-7-2b
何为完整且无误的道路？指的是具备加行、正行和结行三部分的道路。首先，加行是：先发起"愿一切众生具足安乐，远离痛苦，获得圆满佛果"的心，然后在正行中无论做什么都以六度为道路来修持。即使只是施舍一枚小钱，该施物本身就是布施；平静地施与即是持戒；面对不善言的乞者也不生烦恼即是忍辱；迅速施舍即是精进；以慈、悲、菩提心三者摄持，专注于此不散乱地施舍即是禅定；了知乞者、施者、施物和结果皆如梦如幻即是智慧。如此了知正行为具足六度后进行修持，最后以无所执著之印封之，将一切作为平等性的自然而然明了却不成立来修持。如此行持，首先为了众生而心意坚固，这是大乘心。成佛也是依靠大乘而成佛，小乘只能略微成佛，因此，生起一点大乘心极为重要。


 ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྣ་རེ་སྐྱེ་བ་གལ་ཆེ། དངོས་གཞི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་མ་ནོར་བ་ཡིན་ལ། རྗེས་ལ་མི་དམིགས་པའི་རྩི་ཡིས་ཟིན་པས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ཅིག་འོང་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་མི་འཇོག་པ་ཅིག་ཡོང་བ་ཡིན། ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་མ་བསགས་པས་ལས་ཀྱི་རྟེན་མེད། རྟེན་མེད་པས་ལས་བཟང་ངན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲེང་། དེ་ཙམ་ན་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པས་དེ་ཀ་ལ་སངས་རྒྱས་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཡིན། ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཅིག་ཉམས་སུ་བླངས་ནས། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཅིག་མ་བགྱིས་ན་
1-7-3a
མལ་གྱི་ཐ་མ་ན་ཉལ། ཟས་ཀྱི་ཐ་མ་ཆུ་ཐིགས་ཅིག་འཐུང་། དབུགས་རིང་ཐུང་བྱེད་ཙ་ན་ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པས་དེ་བས་ད་ལྟ་རང་ནས་འབད་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ལ་གདེང་དུ་ཚུད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ལམ་བསགས་སྦྱངས་གཉིས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། ཚོགས་གསོག་ཅིང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་གལ་ཆེ། ཚེ་འདི་ནམ་མཁའི་གློག་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་འདུག་པས། ནམ་ཡལ་ནས་འགྲོ་ཆ་མི་འདུག་པས། ཅིས་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་ཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་འདི་གལ་ཆེ། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ། དེ་ནས་རང་དོན་སྤངས་ནས་གཞན་དོན་ཅི་འགྲུབ་བྱེད་པ་གཅིག་དགོས་པ་ཡིན། སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འདོད་པ་གཅིག་དགོས། བར་དུ་ཡང་སངས་རྒྱ་བ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་གཅིག་དགོས། ཐ་མ་ཡང་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལས་བྱར་མེད་པའོ། །དེས་ན་དང་པོར་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་བསྒོམས། བར་དུ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས། ཐ་མར་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་བྱེད་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི་ཚེ་སྔ་མའི་སྦྱངས་པ་དང་། རང་གིས་རྩོལ་བ་དང་། བླ་མའི་བྱིན་བརླབས་ཞུགས་པ་གསུམ་འཛོམ་དགོས་པ་ལགས། ཚེ་སྔ་མའི་སྦྱངས་པ་མེད་ན། ད་ལྟ་དལ་འབྱོར་མཐོ་རིས་ཡོན་ཏན་བདུན་ལྡན་ཚང་བ་མི་ཡོང་ལ། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལ་ཚོགས་བསག་བསགས་པའི་སྦྱངས་པ་ཅན་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ཡང་རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་པར་ལེ་ལོའི་ལམ་དུ་ལུས་ཏེ། འཕགས་པའི་ལམ་མི་ཐོབ། བླ་མའི་བྱིན་བརླབས་མ་ཞུགས་ན། ཡོན་ཏན་ཅི་ཡང་མི་འཕེལ་ཏེ། རང་ལ་ཅི་ཡང་མི་ཡོང་། བྱུང་ཡང་ནུབ་ནས་བསོད་ནམས་ཆུ་བཅད་པ་བཞིན་འགྲོ་ཏེ།
1-7-3b
ལུང་ལས་བླ་མ་མེད་ན་སྲིད་མཐར་མིན། །སྐྱ་བ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིས། །གྲུས་ནི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མི་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།

生起一点大乘心极为重要。正行是无误的波罗蜜多道，后以无执著的滋养摄持，能了知一切如虚空般。如此了知则不在阿赖耶识中留下习气。因未在阿赖耶识中积累习气，故无业的依处。无依处则不随善恶业而行。至此不再受生，这就是所# 生起一点大乘心极为重要。正行是不错误的波罗蜜多道，后以无执著的药把握，从而了知一切如虚空般，这样知道后就不会在阿赖耶识中留下习气痕迹。在阿赖耶识中不积累习气，则无业的依处。无依处则不随好坏业而行。那时不再受生，这便称为成佛。如此了知，则是完整无误的道路。若现今不依完整无误的道路修持，不成就一切义利，
1-7-3a
卧具之末将安卧，食物之末将饮一滴水，当做长短呼吸时，绝不会空过，因此从现在开始就应当精进修持，达到稳固境界。法就是这些而已。
在一切方面请求一法而言，应当修持积集与清净二道。积累资粮并净除障碍极为重要。此生如同空中闪电等相似，不知何时将消逝而去，因此应当在心中深植一切皆无意义的想法。修持世俗菩提心和胜义菩提心极为重要。由于世俗菩提心的生起，修持无常死亡至关重要。从轮回过患的角度修持慈悲心。然后舍弃自利，尽可能成就他利，这是必要的。为了成佛，首先需要一个希望利益众生的心，中间也需要为了成佛而利益众生的心，最后成佛后除了利益众生别无他事。因此，首先修持无常死亡，中间修持轮回过患，最后以慈悲菩提心唯一行持利益众生，这就是修持世俗菩提心。修持胜义菩提心则需具备前世的修习、自己的精进和上师的加持三者和合。若无前世修习，现在不会获得具足七种高尚功德的闲暇与顺缘，需要在前世积累资粮的修习者。同时，若不自己精进而停留在懒惰的道路上，则不能获得圣道。若无上师加持，任何功德都不会增长，自己什么也不会有。即使有所生起，也会如同切断的福德之水般消失，
1-7-3b
如经中所说："无上师则无[到达]有边际，无持橹者，船不能到达彼岸。"


 །དེས་ན་དང་པོ་སྦྱངས་པ་ཡོད་པ། རང་གིས་རྩོལ་བས་བསྒྲུབས་པ། བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བརྟེན་པ་ནི། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས། དེས་ན་དམ་ཚིག་ལ་ནན་ཏན་དུ་བསྲུངས་ཤིང་། གདམས་པ་ཡང་ཚིག་ཤེས་པ་གཅིག་པུས་མི་ཕན་ཏེ། ནེ་ཚོའི་འདོན་པ་དང་འདྲ་བས། བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྒྲུབས་པས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། འོ་སྐོལ་ཀྱང་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་ཀྱིས། རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་རླབས་ནས་གདམས་པ་ཚུལ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། གྲུབ་རྟགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བླ་མ་ཏཻ་ལོ་པར་ནཱ་རོ་པས་ལོ་བཅུ་གཉིས་བརྟེན་ཏེ། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་བྱས་པས། གདམས་པ་དངོས་སུ་གསུངས་པ་མེད་ཀྱང་བླ་མ་ལ་གུས་པས། བླ་མས་ཇི་ལྟར་གསུང་བ་ལྟར་བསྒྲུབས་བས། གྲུབ་རྟགས་སྣ་ཚོགས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་། སློབ་མ་སྣོད་ལྡན་གཉིས་འཛོམ་ན། སྐད་ཅིག་མ་རང་ལ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ནས་འོང་སྟེ། དང་པོ་ཞི་བ་དང་། གནས་པ་བར་དུ་གསལ་བ་དང་། མི་རྟོག་པ། ཐ་མ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་གནས་པ་འོང་གསུང་། ལུང་ལས་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བྱེ་བྲག་ཕྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའོ། །དེས་ན་དད་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བས། དེ་བཞིན་དུ་མ་བགྱིས་ན་ནམ་ཞིག་ལག་ངར་སྔས་སུ་བཅུག །ཡིད་གར་ཆུ་ལས་མི་འོང་བའི་དུས་དེ་ཙ་ན། རང་གི་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཆོས་མིན་པ་གཞན་གྱིས་ཅིས་ཀྱང་མི་ཕན་པས། དེ་བས་ད་ལྟ་རང་ནས་ཉམས་ལེན་ལ་འབད་པ་གལ་ཆེ་གསུང་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ།། །།
༄། །བློ་སྣ་ཐུང་ངེ་བ་གཅིག་གིས། བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཅིག་བྱེད་ན་ཚེ་ལ་ལོང་མེད་དུ་ཤེས་ནས། བློ་སྣ་ཐུང་ངེ་བ་གཅིག་གིས། བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་
1-7-4a
བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། དེ་ལ་སྐྱེ་ལུགས་གསུམ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའོ། །དང་པོ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་བཟུང་འཛིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ཏེ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང་། གང་དང་གང་ཅི་དང་ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་འདོད་མ་ཞུགས་པར་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ན། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་གལ་ཆེ། སེམས་ཅན་བློས་སྤངས་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འབྱུང་མི་སྲིད་པས་ན། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་པས། ཤིན་ཏུ་བཅེས་པ་ལགས་གསུང་། ཆོས་ལ་དམིགས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཡིན་པས། ཅི་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མར་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བསྒོམས་བྱས་ན། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སངས་རྒྱས་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་སོ།

因此，首先有修习，以自己精进而成就，依止具相上师，是密咒道最究竟的誓言，所以应当精勤守护誓言。仅仅了解教言之词句并无益处，如同鹦鹉念诵一般。诸上师也是通过修持而获得成就。我们也应以对上师的虔诚信心，加持自心，如法修持教言，通过修习，各种成就征相将会出现。如同那洛巴依止帝洛巴上师十二年，以对上师的信心，虽然上师未直接宣说教言，但因对上师恭敬，如上师所言而修持，各种成就征相便出现了。因此，若具相上师与堪为法器的弟子二者聚合，刹那间一切功德即可成就：首先是寂止，中间是安住、明晰与无分别，最后远离一切戏论相，如虚空般的义理中如水流般安住。经中亦云："刹那间成就圆满佛果，刹那间分辨差别。"因此，信心与修持实践极为重要，若不如是行持，终有一日将手臂枕于头下，意识将不再如水般流动之时，除自己所修持的法外，其他任何事物都无法给予帮助，因此从现在开始精进修持至关重要。法就是这些而已。
以一种专注的心态修持慈悲心极为重要
就一切方面请求的法而言，若要做一纯正的法，了知生命无常后，以一种专注的心态，修持慈悲心
1-7-4a
极为重要。这有三种生起方式：缘众生、缘法和无缘。首先，缘众生而生起慈悲菩提心是：缘于未证悟真如而具有执著所生痛苦的众生，想到"若众生远离痛苦，获得安乐，证得圆满佛果，岂不善哉"，无论做什么事都不掺杂自私，唯一为尊贵众生利益而行。因为依靠尊贵众生我才能成就无上正等正觉，所以缘众生极为重要。若在心中舍弃众生，不可能出现解脱和一切智，因此，这种缘众生的慈悲菩提心最为重要，极其珍贵。缘法而生起菩提心是指：因一切法如梦如幻，将一切所做都视为如梦如幻。如经中所说："对如幻之诸法，以如幻方式修习，将获得如幻之佛果。"
;


 །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་ནས། ཞེ་སྡང་མ་གྲུབ་པས་ཞེ་སྡང་རང་སར་གྲོལ་ནས་འོང་བ་ཡིན། དེ་ལ་སོགས་ཏེ་ཆགས་སྡང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་ཏེ། ཆགས་སྡང་གང་ལ་ཡང་བློ་མི་འཇུག་པ་ཡིན། ཉལ་འདུག་ལས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཉམས་སུ་བླངས་ན། སྣང་བའི་བདེན་འཛིན་ཞིག་པ་ལ་ཚེགས་མེད། དེ་ནི་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཚེ་འདི་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ལ་ཚེགས་མེད། དེ་ལྟར་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱ་བ་ཡིན། དམིགས་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི། སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་
1-7-4b
ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་པ་ཀུན་ན་རེ། ཤ་བ་རྒྱ་ནང་དུ་ཆུད་པ་བཞིན་འགྲོ་བ་ནི་སྙིང་རེ་རྗེ་འགྲོ་རྒྱུ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ན། བླ་མ་ཨ་ཏི་ཤས་གསུང་། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་ཉམས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ན་འོང་བ་ཡིན་པས། བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་ལུགས་གསུམ་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་འཆད་པའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། །འོ་སྐོལ་རང་ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་ཚེ་འདིའི་གདོས་ཐག་བཅད་ནས། དད་པ་བཤའ་མ་གཅིག་དང་མ་བྲལ་བར་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ན་ཆོས་གང་ཡང་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆུ་གཏོར་གྱི་ཞབས་ན་སྡིག་པ་ཅི་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། །དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྤྱད། །རང་གི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་གདུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སྡིག་པ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པའི་སྟེང་དུ། དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རང་སེམས་འདུལ། རང་སེམས་འདུལ་ན་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བྱ་བ་དེ་ཀ་ཡིན། ཆོས་དེ་གཅིག་པུ་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་ཆོག་པ་ཡིན་གསུང་། འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པས་ན་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སེམས་རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པས་དངོས་པོ་མི་རྟག་སྟེ་ནང་གི་ཤེས་པ་འགྱུར་བས་མི་རྟག་ལ། ཕྱིའི་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་ལོ་རྒན་གཞོན་གྲོགས་མཆེད་ལྕམ་བཟའ་མི་ནོར་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་པ་མེད་པས། གང་ལ་ཡང་མི་བདེན་པར་བཟུང་ལ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས། རང་གིས་ལུས་ཀྱང་འབྱུང་བ་བཞི་ཀའི་གཡར་པོ་ཡིན་པས་མི་རྟག་སྟེ། གཡར་པོ་འཁྱེར་བ་ལ་ཚེགས་མེད། དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་འདུག་པས་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པར་བྱའོ། །སེམས་
1-7-5a
རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གཞན་སྣང་སྟོང་། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཟེར། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དེ་གཞན་ནས་ཙལ་བས་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་སེམས་རང་གིས་བལྟ་བས་ཤེས་ཤིང་། རྟོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། །རབ་དགའ་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །རང་སེམས་སྔར་མཐོང་མ་མྱོང་མ་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་བས་སོ། །དེ་ཉིད་རང་སེམས་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་བས་སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མ་འཚོལ་གྱི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་འདིའི་མདུན་མ་ཐམས་ཅད་རྒྱབ་ཏུ་སྐྱུར་ནས། ཉམས་སུ་བླངས་ན་ཆོས་གང་གིས་སྒོར་ཞུགས་ཀྱང་དོན་གྲུབ་ནས་འོང་བ་ཡིན་པས། ཚེ་འདིའི་རྩོལ་བ་སྤངས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གལ་ཆེ་གསུང་། ཆོས་བཤད་ཅིང་ཚེ་འདིའི་འདུན་མ་བྱས་ན་མི་ནག་པ་ཆོས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་མཁན་བྱ་བར་འགྲོ་བ་ཡིན་པས། ཚེ་འདི་དང་མ་འདྲེས་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གལ་ཆེ། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ།

了知一切法如梦如幻后，因嗔恨不成立而嗔恨自然解脱。如是，了知一切贪嗔等如梦如幻，对任何贪嗔都不起心执着。若将睡卧、行住一切行为作为如梦如幻来修持，则破除显现的实执不费力。这样修持，今生获得殊胜成就也不困难。如此缘法即是所谓的菩提心。无缘的菩提心是：远离一切戏论相，
1-7-4b
了知任何本性都不成立的义理，这是一种修习。了悟此义的人都说，如同鹿落入网中一样，若不了解无去处的悲心，正如阿底峡上师所说，修持无能所、离戏、无来去之体验，就能生起[菩提心]。因为慈悲菩提心有这三种生起方式，应当如此修持。法就是这些而已。
若要在一切方面讲解一法，我们现在应当切断今生的系缚，不离纯净信心而修持，则任何法都是甚深的。如水瓶底部铭文所说："断绝一切恶，修行诸善法，降伏自己心，是为诸佛教。"这是佛陀所说的。在不做任何恶业的基础上，应当修持圆满的善法，然后调伏自心。若能调伏自心，那便是所谓的佛法。仅仅修持这一法也已足够。《临终智慧经》中说："一切事物无常，所以应当修习对任何事物都不执着的想法。若了知心则为智慧，因此应当修习不在他处寻求佛陀的想法。"所说的"事物无常"是指内在的心识因变化而无常，外在的显现境界和年老年少、兄弟姐妹、亲人、财物等一切都无常，因此应当了知一切皆不真实而修持。自身也是四大元素的借物，因此无常，借物被拿走毫不费力。因此，一切事物皆无常，不应执着任何事物。"了知心
1-7-5a
则为智慧"是指了悟心性，即了知自他、显空、胜义俗谛、法界智慧等一切不可分离。这样的义理不是通过在他处寻找而获得的，而是通过观察自心而了知和证悟的，这就是所谓的佛。如经中所说："因见未见而为见道，称此为极喜。"因此，如实了悟自心本性即称为佛。因为见到了之前从未见过的自心。正是因为这来源于了悟自心，所以不必从他处寻求佛。如此，将今生的一切目标抛在背后而修持，无论从哪个法门入手，都能成就义利，因此放弃今生的奋求而修持至关重要。若讲法又追求今生目标，则会变成"黑人讲述佛法历史的人"，因此不与今生混杂而修持极为重要。法就是这些而已。


། །།
༄། །འོ་སྐོལ་ཆོས་ཞེ་ཐག་པ་ནས་བྱེད་པའི་གང་ཟག་གིས་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་བསྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། འོ་སྐོལ་ཆོས་ཞེ་ཐག་པ་ནས་བྱེད་པའི་གང་ཟག་གིས་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས་ཏེ། ཡང་། ཚེ་འདི་ཡུན་ཐུང་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མང་། །ཚེའི་ཚད་ཀྱང་ཅི་ཙམ་མི་ཤེས་པས། །ངང་པས་ཆུ་ལ་འོ་མ་ལེན་པ་བཞིན། །རང་གི་འདོད་པ་དང་དུ་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚེ་ཐུང་སྟེ་ལོང་ཆེ་བ་མེད། རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་ནས་འོག་མིན་དུ་རྩིས། དེས་དམྱལ་བ་ལ་རྩིས་པས་མི་ཚེ་ཐུང་ལ། དེའི་ནང་ནས་འཛམ་བུ་གླིང་པ་ཐུང་ལ། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་ད་ལྟ་ལོ་དྲུག་བཅུ་ལས་ལྷག་པ་ཀུན་ཚེ་ལྷག་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས། ཚེ་ཐུང་ལ་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མང་སྟེ། ཤེས་བྱ་སློབ་ན་ཟད་པ་དང་ཐུག་པ་མེད། ཆོས་
1-7-5b
ཀྱི་ནང་ན་ཉུང་ཤོས་ཁ་འབར་མའི་ཆུ་གཏོར་ཡིན་ཏེ། ཁ་འབར་མའི་རིགས་རྙེད་ཚད་བྲིས་པས་མི་གཅིག་ལ་དབུས་ཀྱི་མ་ཀི་ན་སྒྲོམ་གཅིག་གང་འདུག་གསུངས་པས། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཟད་པའི་མཐའ་མེད་དེ། ཁ་འབར་མ་ཉུངས་ཤོས་ལ་དེ་ཙམ་འོང་ན་ཆོས་གཞན་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཟད་པའི་མཐའ་མེད་པས་སླབས་ཀྱིས་མི་ལང་བས་ངང་པས་ཆུ་ལ་འོ་མ་ལེན་པ་བཞིན་རང་གི་འདོད་པས་དང་དུ་བླང་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱ་གར་གྱི་ཆུ་བོ་ག་ག་ལ་བ་རྣམས་རྒལ་བས་འོ་མ་ཆུར་ཟགས་པས་བྱ་ངང་པའི་མཆུ་ལ་སྐྱུར་རྩི་ཡོད་པའི་མཆུས་ཆུ་ཀྲུགས་པས་ཆུ་ལ་འོ་མ་དུམ་བུ་ལོང་ངེ་འོང་བ་དེ་བླངས་ནས་བཟའ་བ་བཞིན་དུ། རང་རེ་འདོད་པ་ངང་དུ་བླང་སྟེ་ཤེས་བྱ་སྣ་ཚོགས་པའི་གསེབ་ནས་རང་གི་འདོད་པའི་གདམས་པ་བླང་དགོས། གདམས་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་དགོས་པར་རང་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་ནས། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་དགོས། བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་མོས་པ་རྣམས་ཀྱིས། བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སེམས་ལས་སུ་རུང་དགོས། དེ་ལ་སོགས་ཏེ་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ཉམས་སུ་ལེན་ཡང་རུང་། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཟེར་ཡང་རུང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཟེར་ཡང་རུང་། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟེར་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་ཆེད་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཡིན། སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཅིག་ཡིན་སྙམ་ན། སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས། སྙིང་རྗེ་ཤུགས་ལས་བྱུང་བའམ། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ཆུང་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་མ་བྱུང་བར་དུ་ཤིན་ཏུ་བསྒྲིམས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས། བདེན་འཛིན་རང་རྒྱུད་པར་དཔྱད་པས་སངས་རྒྱས་ལས་བདེ་འགྲོ་ཡང་དཀའ་བ་ཡིན། ལུས་ལས་ཀྱང་བསྒོམ་མེད་བསྒོམ་པ་པོའང་མེད། །ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ལྷ་དང་སྔགས་ནི་ཡང་དག་གནས། །ཤེས་ཧེ་བཛྲ་ལས་གསུངས་སོ། །ཆོས་དེ་ལས་
1-7-6a
མ་མཆིས་སོ།

我们从内心深处修法的人应当稍作思考
就一切方面请求一法而言，我们从内心深处修法的人应当稍作思考。如说："此生短暂学处多，寿命长短亦难知，如同天鹅取水乳，应当随自意愿取。"生命短暂，没有太多闲暇。从四大天王天到色究竟天计算，再与地狱相比，人寿短暂，其中瞻部洲人更短，而其中现今超过六十岁的人都是在享用剩余寿命，所以生命短暂而所知事物繁多。若学习知识，无有穷尽与界限。法
1-7-5b
中最少的是嘎巴玛的水供，据说将所有能找到的嘎巴玛类型记录下来，一个人在中部玛吉那有一整箱。因此，知识无有穷尽之边际，嘎巴玛最少的尚且如此，更不用说其他法了。因此，知识无有穷尽边际，学习时间不够，应当如天鹅取水中乳汁一般随自己意愿选取。比如，当渡过印度的恒河等河流时，牛奶滴落入水，天鹅嘴里含有酸性物质，搅动水后，水中会出现一块块牛奶，它们取食这些，同样，我们应当随意选取，从各种知识中取自己所欲求的教言。教言修持的目的是获得对自心的掌控，使心成为可驯服的工具。那些喜好生起次第和圆满次第的人，应当使心在生起次第和圆满次第上驯服。同样，无论修持气脉明点也好，称为胜义世俗也好，称为大手印也好，称为大圆满也好，所有这些的目的都是使心成为可驯服的工具。什么是心成为可驯服的工具呢？指的是彻底了悟心为法性，或从大悲自然流露，或了悟自他平等性。也指对显现的实执减少。在未达到这种境界之前，应当极其精进地修持。由于实执的自续性，通过观察，即使获得善趣都比成佛还难。如《喜金刚》中所说："无身无修亦无修行者，天尊与真言亦不存在，在无戏论的本性中，天尊与真言真实安住。"法
1-7-6a
就是这些而已。


། །།
༄། །རང་འདོད་སྤངས་ལ། ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་སྐྱེད་ལ། རང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལོག་པ་གཅིག་གིས། རང་འདོད་སྤངས་ལ། ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་སྐྱེད་ལ། རང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་དགོས། ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་རྟེན་ནས་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བདེ་བ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་རེ་བྱས་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། རང་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ནས་དཔྱད་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱིས་སྐྱོན་བྲལ་གསུམ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་དགོས་ཏེ། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྟོང་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་གསུམ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ན། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། སྣང་བ་བདེན་པར་མི་འཛིན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། སྣང་བ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཉམས་སུ་བླང་། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་། སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པ་འོང་བ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་རང་རྒྱུད་དུ་མ་སོང་ཙམ་ན། ཆོས་ཆོས་སུ་སོང་བ་ཡིན། བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་ཙམ་ན། སྣང་བ་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཡིན། སྟོང་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྙམ་ནས། སྟོང་པར་འདོད་པ་བྱུང་བ་གོལ་བ་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་རྟོག་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་མི་སྐྱེ་བར་འདུག་ན། སྟོང་ཉིད་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ཡིན་གསུང་། སྐྱེན་མེད་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་སྟོང་པར་རེས་འཇོག་ཏུ་མ་སོང་བ་གཅིག་ལ་ཟེར་ཏེ། སྣང་བ་ཡང་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཡང་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་མེད་སྐྱོན་
1-7-6b
བྲལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་ཡང་གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་གཅིག་ལ་བྱའོ། །དོན་ལ་སྣང་བ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་ལ། སྟོང་པ་སྐྱོན་བྲལ་ཡང་། སྟོང་པའི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར། སྐྱེ་མེད་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ན་གཉིས་སྣང་གི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྟོང་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྐྱོན་བྲལ་གསུམ་ལ་ཡོན་ཏན་སྐུ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བའི་མཐའ་ཟད་དེ་སྣང་སྟོང་སྤྲུལ་སྐུ། སྟོང་པ་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་དང་ཞི་བདེ་ལ་མི་གནས་པས་འགག་མེད་ལོངས་སྐུ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་སེམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལ་སྟོང་སྟོང་པའི་འདོད་པ་ཟད་དེ། སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་རྗེ་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་ཡིན་གསུང་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ།

舍弃自利，一切所作都为众生利益而发心，不顾自己的需求
就一切方面请求一法而言，作为基础之人应当以厌离今生的心，舍弃自利，一切所作都为众生利益而发心，不顾自己的需求。依靠尊贵的众生才能成佛。应当对众生生起慈悲，思维"愿一切众生远离痛苦、具足安乐，岂不善哉"而修持。对自己全面综合地观察，应当按照大手印传统修持三种离过失：远离显现的过失、远离空性的过失、远离无生的过失。如何修持这三者呢？远离显现的过失是：不执著显现为真实而修持，将显现视为如梦如幻而修持，修持显现无自性，了知显现不真实，因而了知痛苦也不真实。一旦痛苦不成为自相续的一部分，法便成为真正的法。当了知自他一切显现皆不真实时，这就是所谓的远离显现过失。远离空性过失是：指远离对空性的贪著，认为"是空性，应当证悟空性"而生起对空性的欲求，这是偏差，了知烦恼分别为空性，了知痛苦生起的境界为空性后不再生起[执著]，这就是所谓的远离空性过失。远离无生过失指的是显现与空性不成为轮替[修习的对象]，了知显现是无生，空性也是无生，这称为远离无生的过失
1-7-6b
也就是远离二元显现的意识。实际上，所谓远离显现过失是指远离执著显现的边见，远离空性过失也是指远离执著空性的边见，远离无生过失是指远离执著二元显现的边见。按照大手印的传统，远离显现过失、远离空性过失、远离无生过失，这三种离过失对应三身功德：远离显现过失使轮回的边际耗尽，即显空化身；远离空性过失不住于声闻的寂静安乐，即无碍受用身；远离无生过失使心对空性的欲求耗尽，即无生法身。这样的修持是大婆罗门尊者的意趣。法就是这些而已。


། །།
༄། །བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཚེ་ལ་ལོང་མེད་རྒྱུད་ལ་དྲན་པའི་ལྕག་གིས་བཀུལ་ཞིང་། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས། དེ་ཅིས་ཤེས་ན་ཚེ་མི་རྟག་པར་འདུག །བརྒྱ་ལ་ཚེ་རིང་ཡང་སྡོད་ལོང་ཆེན་པོ་མི་འདུག་ཙ་ན་བླ་མ་མིན་པ་ལམ་སྟོན་མཁན་མི་འདུག །དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པ་གལ་ཆེ། བླ་མ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས། དེས་ན་བླ་མ་བརྟེན་ཅིང་ཅི་གསུང་ཉན་པ་འདི་གལ་ཆེའོ་གསུང་། སྐྱབས་གནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་རེ་དགོས་པ་ཡིན། འོ་སྐོལ་ཆོས་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་མིན་པའི་སྐྱབས་གནས་མེད། དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་གཤའ་མར་ཁེལ་པ་ཡིན་ན། ཚེ་འདི་ཕྱིའི་དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མ་མཆིས་གསུང་། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་བསྐལ་ནས།
1-7-7a
ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བ་ལ། ཨ་རོ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས། སྣང་ཤར་ཡིན། གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཚིག་གསུམ་པོ་སྟེ་ཇི་ལྟར་དུ་ཡིན་སྙམ་ན། ཅིར་སྣང་ཅིར་ཤར། ཡིན་ན། ཅི་ཡིན་སྣང་བ་ལ་ཕར་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན། ང་ཉིད་རང་ལ་བལྟས་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་། རང་སེམས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣང་ཤར་གཉིས་ཀ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན། རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཡིན། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་འདི་རང་ཡིན། སྣང་བ་དང་སེམས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བྱེད་པ་རང་ཡང་སེམས་ཉིད་རང་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་བསྒོམ། སེམས་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཉམས་སུ་བླངས། སྣང་བ་ལ་བྲེད་མི་དགོས་རང་སེམས་ཡིན། བདེ་བ་དང་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་བཟུང་ན། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཀྱང་། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ། སྐྱེ་བོ་མི་ནག་པ་རུང་། དེ་བཞིན་མ་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་ཕྱོགས་ཅན་དུ་མི་བྱ། ཕྱོགས་རིས་ཀྱི་བྱམས་སེམས་ཁྲ་དང་སྤྱང་ཁུ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། དེས་མི་ཕན། རང་གི་བུ་ཚ་ཁོ་ན་སྙིང་རྗེ་ཟེར་བ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་མེད། ཞེན་པ་བྱ་བ་ཡིན། ཞེན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ནོར་ས་ཡོད་དེ། སྤྱང་པོ་ཀུན་བསམ་མནོ་བག་རེ་ཐོང་དང་། མེད་པ་དང་མ་ཆགས་པ་ནོར་ས་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་ལགས་པས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ཕྱོགས་ཆ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་མ་བྱེད་པར། ཕྱོགས་མེད་སེམས་ཅན་ལ་བསྒོམ་པ་སྙིང་
1-7-7b
ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། རང་གི་ཞེ་འདོད་དུ་མ་སོང་བར་ཉམས་སུ་བླང་འཚལ་ཏེ། དེ་ཡང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་རྫོགས་ཆེན་བསྐོར་ལུགས་ཀྱིས། གཞུང་གི་ཚིག་གཉིས་སུ་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པས། སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་དམ་བཅའ་བ་དང་། དེའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་འདི་རང་ཡིན། དགའ་ན་ཡང་སེམས་དགའ་ལ། མ་དགའ་ན་སེམས་མ་དགའ་བ་ཡིན། ལུང་ལས་ཀྱང་། མཐོ་རིས་ངན་སོང་ཕྱི་སྣོད་ནང་བཅུད་རང་གི་སེམས། །ཤེས་གསུངས་སོ།

། །།
༄། །བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཚེ་ལ་ལོང་མེད་རྒྱུད་ལ་དྲན་པའི་ལྕག་གིས་བཀུལ་ཞིང་། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས། དེ་ཅིས་ཤེས་ན་ཚེ་མི་རྟག་པར་འདུག །བརྒྱ་ལ་ཚེ་རིང་ཡང་སྡོད་ལོང་ཆེན་པོ་མི་འདུག་ཙ་ན་བླ་མ་མིན་པ་ལམ་སྟོན་མཁན་མི་འདུག །དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པ་གལ་ཆེ། བླ་མ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས། དེས་ན་བླ་མ་བརྟེན་ཅིང་ཅི་གསུང་ཉན་པ་འདི་གལ་ཆེའོ་གསུང་། སྐྱབས་གནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་རེ་དགོས་པ་ཡིན། འོ་སྐོལ་ཆོས་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་མིན་པའི་སྐྱབས་གནས་མེད། དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་གཤའ་མར་ཁེལ་པ་ཡིན་ན། ཚེ་འདི་ཕྱིའི་དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མ་མཆིས་གསུང་། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་བསྐལ་ནས།
1-7-7a
ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བ་ལ། ཨ་རོ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས། སྣང་ཤར་ཡིན། གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཚིག་གསུམ་པོ་སྟེ་ཇི་ལྟར་དུ་ཡིན་སྙམ་ན། ཅིར་སྣང་ཅིར་ཤར། ཡིན་ན། ཅི་ཡིན་སྣང་བ་ལ་ཕར་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན། ང་ཉིད་རང་ལ་བལྟས་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་། རང་སེམས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣང་ཤར་གཉིས་ཀ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན། རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཡིན། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་འདི་རང་ཡིན། སྣང་བ་དང་སེམས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བྱེད་པ་རང་ཡང་སེམས་ཉིད་རང་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་བསྒོམ། སེམས་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཉམས་སུ་བླངས། སྣང་བ་ལ་བྲེད་མི་དགོས་རང་སེམས་ཡིན། བདེ་བ་དང་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་བཟུང་ན། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཀྱང་། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ། སྐྱེ་བོ་མི་ནག་པ་རུང་། དེ་བཞིན་མ་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་ཕྱོགས་ཅན་དུ་མི་བྱ། ཕྱོགས་རིས་ཀྱི་བྱམས་སེམས་ཁྲ་དང་སྤྱང་ཁུ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། དེས་མི་ཕན། རང་གི་བུ་ཚ་ཁོ་ན་སྙིང་རྗེ་ཟེར་བ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་མེད། ཞེན་པ་བྱ་བ་ཡིན། ཞེན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ནོར་ས་ཡོད་དེ། སྤྱང་པོ་ཀུན་བསམ་མནོ་བག་རེ་ཐོང་དང་། མེད་པ་དང་མ་ཆགས་པ་ནོར་ས་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་ལགས་པས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ཕྱོགས་ཆ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་མ་བྱེད་པར། ཕྱོགས་མེད་སེམས་ཅན་ལ་བསྒོམ་པ་སྙིང་
1-7-7b
ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། རང་གི་ཞེ་འདོད་དུ་མ་སོང་བར་ཉམས་སུ་བླང་འཚལ་ཏེ། དེ་ཡང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་རྫོགས་ཆེན་བསྐོར་ལུགས་ཀྱིས། གཞུང་གི་ཚིག་གཉིས་སུ་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པས། སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་དམ་བཅའ་བ་དང་། དེའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་འདི་རང་ཡིན། དགའ་ན་ཡང་སེམས་དགའ་ལ། མ་དགའ་ན་སེམས་མ་དགའ་བ་ཡིན། ལུང་ལས་ཀྱང་། མཐོ་རིས་ངན་སོང་ཕྱི་སྣོད་ནང་བཅུད་རང་གི་སེམས། །ཤེས་གསུངས་སོ།


#### 注意此处是断点重试开始位置，可能需要清理此位置之前的一次翻译 ####
译文：
须要依靠上师和三宝。
如果就一切情况下要求听闻一法，则应认识到生命短暂，以念死无常的鞭策自心，须要依靠上师和三宝。何以知之？因为生命无常，即使活到百岁也无多少逗留时间，除了上师外别无引路者。一切三世诸佛也皆依靠上师而成佛，故依靠上师至关重要。如言："上师未现之前，连'佛'之名也不存在。"因此，依靠上师并听从其教诲极为重要。应当依靠皈依境三宝。对我们修行者而言，除三宝外别无皈依处。若能真诚信任三宝，此生来世一切所需所愿无疑皆得满足。依靠上师三宝，
修持法要总结归纳，根据阿若耶喜炯内（阿若智源）传承，应当从显现、显露、本性三方面来修习。这三个词语如何理解呢？一切显现，一切显露，本性。若观察一切显现，则显露为多种多样的形态；多种多样显现。若观自身，则自心显现为多种形式；自心显露多种形式。显现与显露二者皆由自心所了悟，而这了悟本身即是自心。如是，由自心所生，故法性本身显现为多种形式。多样显现正是自心无生的本性。显现与心不可分别，能辨别者亦是自心，故为心的显现；应了知自心无生而修习。种种感受亦应视为无生空性法身而修。修持自心本然无生。不必执著于显现，它是自心。无论生起何种乐、明、无分别，皆不离大乘法身本质，故须刹那不散乱地专注修持此义。若执显现为实有，虽然一切显现皆是法身，却仍不能超脱三界轮回。
至于普通人，不应生起偏颇的悲心，有偏袒的爱心连鹰和狼也有，那无益处。只对自己子孙称为悲心，实非悲心本质，乃是执著。执著与悲心易混淆，聪明人当稍加思考。无所有与无贪执也易混淆。因此，不要修持有偏袒的悲心，而要将无偏袒的悲心深植心底，不随个人好恶而修持。
此外，依照大圆满传承方式，将教法精要归纳为两句话来修持：确立一切显现与存在皆是自心的立宗，以及确定其含义两点。所有显现与存在皆是自觉知本身。欢喜时是心欢喜，不欢喜时是心不欢喜。如经中所说："上界、恶趣、外器、内情皆是自心。"


 །དེ་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་ནས་ཉམས་སུ་ལེན། ལོ་རེ་ཙམ་གྱིས་མི་འོང་བས། དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་སྐྱེས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་པ་རང་རྒྱུད་པ་ཅི་ཡང་མི་འདུག་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འདུག་པས་ན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་སྐྱེས་པར་གཏན་ལ་ཕེབས། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་འཛིན་པ་མེད། རིག་པ་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཤར་ནས་འདུག་པས། སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་མ་འགགས་པར་གཏན་ལ་ཕེབས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མ་སྐྱེས་མི་འགགས་པར་གཉིས་སུ་མི་འཇུག་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་དང་རླབས་ལྟ་བུར་འདུག་པས། སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས། གཉིས་མེད་ཙམ་རང་ཡང་བློའི་ཡུལ་མི་གནས་ཏེ། བློ་རིགས་ཀྱིས་དཔྱད་མེད་པས་བློ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲོལ་ཏེ། འོ་ན་གཏན་ཚིགས་བཞི་པོ་དེ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་བྱས་པ་ལ། སྣང་བ་རང་རྒྱུད་པར་སོང་གིས་དོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་དུ་བསྟན་ལ། སྟོང་པའི་མཐར་སོང་གིས་དོགས་པ་ལ་རོལ་པ་འགག་མེད་དུ་བསྟན། གཉིས་སྣང་གི་མཐར་ཤོར་གྱིས་དོགས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་གཉིས་མེད་དུ་བསྟན། གཉིས་མེད་ཡིན་སྙམ་ནས་བློ་ཉམས་ཀྱི་ལྟ་བ་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ངོ་བོ་གཉིས་མེད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་བཞི་པོ་དེས་མཐའ་བཞིའི་དངོས་པོ་འགགས་པའི་བར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་པས། ཇི་སྲིད་དུ་བློའི་འདོད་པ་ཟད་ཟད་ཉམ་དུ་བླང་། ཆོས་
1-7-8a
དེ་ལས་མ་མཆིས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་པའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ། དང་པོ་ཚེ་འདིའི་རྣམ་རྟོག་མ་ལུས་པ་སྤངས་ནས། རང་དང་སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བསྒྲལ་བར་འདོད་པའི་གང་ཟག་དེས། དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམས་ནས་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལྡོག །དེ་ནས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་འཁོར་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་ལ་བློ་ལྡོག །དེ་ནས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་ན། རང་རྒྱུད་འབྱོངས་པར་བྱས་ནས་མ་བསྒོམས་ནས། མིས་ཀྱང་ཞེ་ཁྲེལ་བྱེད་ལ་ཉམས་རྟོགས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས། རང་སེམས་ཅི་ཐུལ་བྱ། གྲོས་ཐམས་ཅད་ནང་དུ་འདེབས་པ་གལ་ཆེ། རང་རྒྱུད་རང་ནང་དུ་ཐུལ་ན་ནང་རྟགས་ཕྱིར་འཆར། དེ་བཞིན་ལགས་པས་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ནས། སྣང་ཤར་ཡིན་གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཉམས་རྟོགས་འབྲས་བུ་ཀུན་འགྲུབ་སྟེ། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་བློ་ལོག་ནས་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་བཀོད་པར་བྱའོ།

译文：
如是确立一切显现、世间、轮回涅槃的所有法皆为自心后修持。由于仅靠一年左右是无法成就的，修持时应确定心的本性是无生的：显现、世间、轮回涅槃的一切法都没有独立自存的真实性，本性空寂，因此确定心的本性无生。不执著即使如梦如幻的显现。觉性无偏地显现，因此确定心的游舞不灭。心的本体无生无灭，不落二边，如海洋与波浪，因此确定心的特性为不二。甚至不二性本身也不住于心识境界，不可被心识分析，心性本然解脱。
若问这四种论证有何必要，则答：为防止执显现为实有，故示现本性无生；为防止堕入空性之边，故示现游舞不灭；为防止落入二元分别，故示现特性不二；为防止认为"是不二"而生起概念性见解，故示现其本体不二。因此，这四种论证是为了遮止四边实执，应当穷尽心的执著而修持。除此之外别无他法。
若就一切情况下请求听闻一法而言，要做一个真实的修行，首先应当舍弃今生一切妄念，欲求度脱自己与众生出离轮回大海的人，应先修无常，对今生生起出离心。然后修习轮回过患，对轮回的一切法生起出离心。之后修习慈悲和菩提心，应当调伏自己的心相续而修，若不修则人也会感到惭愧，且无法生起证悟体验，故应调伏自心。重要的是向内求解决之道。若能调伏自己的心相续，内在的证相会向外显现。因此，总结起来，以显现、显露、本性三方面来修持，则能成就一切证悟体验与果位，除此之外别无他法。
慈爱、悲悯、菩提心的修持极为重要。
若就一切情况下请求听闻一法而言，要做一个真实的修行，对今世生起出离心后，修持慈爱、悲悯、菩提心极为重要。应当愿一切众生远离痛苦，获得安乐，安置于圆满佛果。


 །སྙམ་པ་དེ་རྟག་ཏུ་མ་བརྗེད་པར་བྱས་ལ། ཞེ་ཐག་པ་ནས་རང་འདོད་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས་པ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་། སེམས་ཅན་བློས་སྤངས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་ཆེ། རང་འདོད་དང་དགྲ་ཟིན་དུ་བྱར་མི་རུང་ལ། གསང་སྔགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། ལྷ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེར་ག་ལ་རུང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་། རང་སེམས་སྣང་བ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུའི་འོད་དམ། རྒྱན་ནམ་ཆེ་བའི་རོལ་བ་ཡིན་པས། རང་སེམས་ཆོས་སྐུའི་འོད་དམ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་ག་ན་རུང་། རང་སེམས་ཅིག་པུའི་དོན་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཅན་
1-7-8b
ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བསྔོ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན། བག་ཆགས་འདི་འགྲོགས་ཡུན་རིང་བས་ཅིར་སྣང་སྒྱུ་མར་མ་ཤེས་བར་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་བསྒྲིམ་དགོས། དུག་ལྔ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་མ་སློངས་བར་དུ། ཉམས་ལེན་ལ་སྒྲིམ་དགོས། དུས་ཀྱི་མཐའ་ཡུན་རིང་བས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་བར་དུ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་སོ། །བག་ཆགས་འདྲིས་ཡུན་རིང་བས། ཅིར་སྣང་སྒྱུ་མར་མ་ཤེས་བར་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་སྔོན་བསུ། བག་ཆགས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེང་། བག་ཆགས་ཀྱི་ལས་དེ་འཕྲལ་དུ་འགྲོ། དེ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་དུས་གསུམ་དུ་རྒྱུ་བས། ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱེར་བས། སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ན་བུན་བཞིན་དུ་ཡལ་ནས་འགྲོ་བ་ཡིན། དུག་ལྔ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་མ་སློངས་བར་དུ། ཉམས་ལེན་དགོས། ཞེ་སྡང་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་པས། སྐྱེ་མེད་ཀྱང་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ཙམ་ན། སྐྱེ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་བྱས་ལ་གོམས་པས་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མར་ཤེས་ཙམ་ན་ལམ་དུ་སློངས་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་ཀ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དུག་ལྔས་མ་གོས་པར་ཤེས་ཙམ་ན་ལམ་དུ་སློངས་པ་ཡིན་ནོ།

译文：
此想应当时时不忘，从内心深处无自利之心为众生利益作意极为重要，故不应心中舍弃众生。若心中舍弃众生，则与大乘法和善知识二者相违背，过失极大。不应为自利和敌对而行，就密咒士而言，一切众生本为男女本尊的本性，怎能对本尊生起烦恼？就大手印或大圆满而言，自心的显现是胜义法身之光或庄严或伟大的游舞，怎能对自心法身之光或庄严等生起烦恼？不仅为了自心一者，而是为清净一切众生身语意三门的遮障，应当将为众生利益所做的身语意三门的一切善行回向给众生。
若将修持总结归纳，由于习气伴随已久，在尚未了知一切显现如幻之前，应当精进修持。由于五毒本然俱有，在烦恼尚未转为道用之前，应当精进修持。由于轮回漫长无际，在轮回尚未空尽之前，应当修持。
习气伴随已久，在尚未了知一切显现如幻之前修持：习气业力先导，习气业力随行，习气业力迅速运行。如是习气在三时中运转，将一切显现视为如梦如幻的本性，显现无实如泡沫般消失。由于五毒本然俱有，在烦恼尚未转为道用之前，应当修持。瞋恨本然俱有，无生也本然俱有，当瞋恨生起时，将无生也视为生起而熟习，则瞋恨不生，一旦了知如梦如幻，则已转为道用。如是对五种烦恼都应了知。一旦了知五毒不染，则已转为道用。


 །དུག་ལྔ་ཡུན་རིང་པས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒྲིམ་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤྱི་ཚན་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས། གདམ་ངག་དགོས་ཚན་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་པར་བྱར་རུང་སྟེ། ནམ་སངས་རྒྱས་ན་ཐོག་མཐའ་བྱུང་བ་དེ་རང་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱིན་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན། རང་བཙན་ས་མ་ཟིན་བར་དུ་བསྒོམ་པ་ཡིན། གནས་སྐབས་སུ་བཟང་ངན་འོང་ན་ངན་པ་ལ་གཡེངས་པས། དེ་ཕྱིར་ཁྲིད་ཉེན་ཡོད། དཔེར་ན་གླང་
1-7-9a
ཆེན་གཞན་ཐོན་ཡང་། མཇུག་མ་མ་ཐོན་པ་ཡིན། མཇུག་མའི་ཕྱིར་ལྡོག་དགོས་པ་ཡོད་པས། འཁོར་བའི་འབྲེལ་ཐག་མ་ཆོད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་དགོས། །ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །དངོས་པོ་གང་ཐོངས་ཐོངས་གཏོང་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཅིག་བྱེད་པ་ལ། ཚེ་འདི་མི་རྟག་ཅིང་ལོང་མེད་པས་དངོས་པོ་གང་ཐོངས་ཐོངས་གཏོང་དགོས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ནི་མེ་དང་ཆུ་ཙམ་ལ་སློབ་དགོས་ཏེ། མེ་ཆུ་རང་ལ་བཏོང་བློ་མེད་པར་ཤེས་ཙམ་ན་འཇུར་འགེགས་ཀྱི་ཡི་དགས་སུ་སྐྱེ་ལ། ཆུང་ངུ་ལ་གོམས་པས་མཐར་ཆེན་པོ་མགོ་དང་རྐང་ལག་གཏོང་བ་འོང་བ་དང་། མིག་ཏོང་བ་འོང་བ་ལ་ཚེགས་མེད་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སོང་ཙམ་ན་འཁོར་བ་དང་དབྱེས་བྱས་པ་ཡིན། དེ་ནས་དང་པོ་སྦྱིན་པ་མེ་ཆུ་ལ་སླབ། དེ་ནས་དངོས་པོ་དམན་པ་ལ་སླབ། དེ་ནས་རང་ལ་དགོས་དགོས་པོ་ཞེན་ཞེན་པོ་བཏང་དགོས། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ལུགས་ཀྱིས། འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བ་ལ་འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་ཚིག་གཉིས་ལས་མེད་དེ། ལུང་ལས། ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྟན། །བདག་དང་བདག་གིས་མི་དམིགས་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས། ཤེས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་ཡོད་རིང་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད། དེ་ཡང་བདག་འཛིན་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ། བདག་འཛིན་ལས་སྡང་བ་སྐྱེ། བུར་འཛིན་པ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ། དགྲར་འཛིན་པ་ལས་སྡང་བ། སྙན་པར་འཛིན་པ་ལས་ཆགས་པ། མི་སྙན་པར་འཛིན་པ་ལས་སྡང་བ། དེ་བཞིན་དུ་བསྟོད་པ་ལས་ཆགས་པ་སོགས་གཉིས་སྣང་གིས་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་བཟུང་བས་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཏེ། གཏན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས། དེ་ལས་ལོག་པ་ལས་བདག་དང་བདག་གིར་མི་དམིགས་པར་བྱ་བར་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་བདག་བདེན་ནམ་མི་བདེན་བལྟ། བདག་རྟག་གམ་མི་རྟག་བལྟ། བདག་ལ་རང་བཞིན་འདུག་གམ་མི་འདུག་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་བལྟས་
1-7-9b
པས་བདག་མི་རྟག་པར་མཐོང་བས་བདག་གི་ཆགས་པ་དང་བྲལ། བདག་ལ་ཞེན་པ་མི་འདུག་ན་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ། དེ་སྔ་ཕན་ཆད་དུ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་བདག་གི་བ་བྱུང་། བདག་དང་བདག་གིར་བྱུང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན། བདག་གི་བུ་དགྲ་ནོར་དེ་ལ་སོགས་པ་བདག་བྱུང་བས་བདག་གི་བ་མང་པོ་བྱུང་བ་ཡིན། དེས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལགས། བདག་ནི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། བདག་མི་རྟག་པར་ཤེས་པར་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་བདག་མི་དམིགས་ཏེ། བདག་མི་དམིགས་པས་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པས། བདག་དང་བདག་གིར་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས། ཤེས་ལུང་ལས་བཤད། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས་ལ། འཁོར་བ་ཧྲུལ་པོར་བཏོང་བ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་མི་དམིགས་པར་ཉམས་སུ་བླངས་དགོས། རྣམ་པར་བྱང་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་དུ་མེ་དང་ཆུ་ནས་རང་གི་ལུས་སྦྱིན་པའི་བར་ལ་བསླབ་ཅིང་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ངོས་བཟུང་ཞིང་སྤངས་། སྐྱོན་འཚང་ཐམས་ཅད་གང་འདུག་བལྟ་ཞིང་ཡུལ་འདོན། ཕྱིས་ནམ་འོང་མི་ཤེས་པས། ན་བ་བློ་རྡེག་འཆི་བ་ཐོག་བབས་འགྱོད་པ་ལས་ངན་ཡིན་པས་ད་ལྟ་རང་ནས་འབད་ལ་ཉམས་སུ་བླང་འཚལ་ལོ།

译文：
由于五毒长久存在，在轮回未空尽之前精进修持：三界轮回总体而言无始，但就教言要义而言，轮回可视为有始，即成佛时便有了始终。如此，应当为三界一切众生利益而修持。直到自力掌控之前应当修持。若暂时现起好坏情况，会被不好的境况所扰乱，因此有被带走的危险。譬如大象虽然身体已经出来，尾巴却未出来，因尾巴而需回转，故在轮回的连系未断之前应当修持。除此之外别无他法。
应当布施一切可舍之物。
若就一切情况下请求听闻一法而言，要做一个真实的修行，因为此生无常且时不待人，应当布施一切可舍之物。布施应如火与水一般习得，若明知火水对自身无吝啬心而不效仿，则会转生为吞咽阻碍的饿鬼。从小处习惯，最终能舍大者如头颅和四肢，施舍眼睛时也不会感到困难。如是进行时，将与轮回分离。因此，首先学习如火水般布施，然后学习布施低劣物品，之后应舍弃自己所需之物和所执著之物。
如是修持，依据波罗蜜多乘方式总结归纳：轮回与涅槃只有两句话概括。如经中所言："如何执取，如是烦恼；不缘我与我所，名为清净。"意即只要有执取，就有烦恼。由我执生贪，由我执生嗔，由视为子女而生贪，由视为敌人而生嗔，由视为悦耳而生贪，由视为不悦耳而生嗔。如是由赞美而生贪等，因二元执取各种意识，而不能解脱轮回，永远处于苦难之地。相反，经中说应不执著我和我所。
因此，修持时应观察：我是否真实？我是常还是无常？我有无自性？如是观察后，见我无常，则离我所贪；见无我执，则离一切执著。以往执我而有我所，由我和我所而流转轮回。由有我而有我的儿女、敌人、财物等众多我所，因此流转轮回。应知我如梦如幻，应知我无常。如是了知，则不见有我；不见有我，则一切我所皆不可得，因此经中说"不执我和我所即是清净"。如经中所说，应当舍弃一切我执，应将轮回视为破旧之物而舍弃，修持无我执。清净即是涅槃法。
如是从火水开始，直至布施自身，皆当学习，舍一切执著，断一切贪欲，辨认并断除一切过失，观察并指出一切缺陷。由于不知未来何时会发生，生病措手不及、死亡突降都是悔恨恶业，故应从现在开始精进修持。


 །ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །ནམ་གཞག་གཏན་གྱི་སོ་ནམ་རེ་ཟིན་པར་བྱེད་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་ན། ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་བསམ་མནོ་བག་རེ་བཏང་འཚལ་ཏེ། འཆི་བ་བྱ་བ་ནམ་ཡོང་ཆ་མེད། འཆི་བདག་གི་ཞགས་པས་ཟིན་ཙ་ན་རང་དབང་མ་མཆིས། ད་ལྟ་རང་ལ་རང་དབང་ཡོད་དུས་འདིར་ནམ་གཞག་གཏན་གྱི་སོ་ནམ་རེ་ཟིན་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། བླ་མ་ཡི་དམ་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་དང་པོར་བཀལ་དགོས་ཏེ། དད་པ་དང་འདུན་པ་མོས་པ་དང་གུས་པས་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་གདབ། ཚེ་འདིའི་ཁེ་གྲགས་ཆེ་ལྟོ་ག་ན་སྣུམ་ལ་སོགས་པས། ཆོས་ཞེ་ནས་བྱེད་པ་ལ་ཕན་པ་མེད་པས་རྒྱབ་ཏུ་སྐྱུར་ནུས་འཚལ། ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གི་ཕྱོགས་སུ་འབུལ་ཞིང་། ཉམས་ལེན་ལ་དྲིལ་བ་
1-7-10a
ཅིག་དགོས་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། བདག་གིས་སྦྱིན་པ་བཏང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་། བཟོད་པ་བསྒོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་བཞག ཤེས་རབ་སྐྱེད་སྙམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་སྙམ་པ་རེ་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ནས། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་ཤེས་འཚལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལས་དང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཀྱང་ཡོད་ལ། སྐྱེ་རྒས་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད། རྣམ་པར་བྱང་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་བཤད། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཞན་དང་བདག་གི་རྣམ་རྟོག་ལས་གྱུར་བ་འདུག་གི་རིང་ལ། དགེ་སྡིག་བདེན་པ་ཡིན་པས། ལས་དགེ་སྡིག་ལ་ཤིན་ཏུ་འཛེམ་འཚལ་ཏེ། ད་ལྟ་ལས་དགེ་བ་བསགས་ན་འབྲས་བུ་བཟང་པོའི་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སྨིན་ལ། ད་ལྟ་ལས་ངན་སྡིག་པ་སྤྱད་ན་ཕྱི་མ་ལ་འབྲས་བུ་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་སྨིན་ནས་མཆི་བས། རྒྱུ་མེད་ལ་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་། རྒྱུ་ལོག་པ་དང་དམན་པ་ལས་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས། ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྡུད་པའི་མདོ་ལས། ཇི་སྲིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་རྫོགས་པར། །དེ་སྲིད་སྟོང་ཉིད་དམ་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་དགེ་བ་བཅུ་འམ། ཆོས་སྤྱོད་བཅུའམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་མ་རྟེན་ན། སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པས་ལྟ་བ་ཁ་འབྱམས་སུ་སོང་ནས། ཤེས་པ་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པའི་ཉེན་ཆེ། ཞལ་ཉན་པ་ཀུན་ཇི་སྲིད་རང་བདེན་གྱི་རིང་ལ་གཞན་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཀྱང་བདེན་པ་ཡིན། རང་ལ་བདེན་འཛིན་མེད་ཙ་ན་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ་ནས་འགྲོ་བས། རང་གི་བདེན་འཛིན་རང་སར་གྲོལ་བ་ཅིག་མ་བྱུང་བར་དུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན། དེ་སྲིད་དུ་རྒྱུ་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཀྱང་ཡོད་པས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་གལ་ཆེ། ཀུན་རྫོབ་རང་སར་གྲོལ་ཏེ་ང་བདག་སྤངས་ཙ་ན། དོན་
1-7-10b
དམ་པར་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་དེ་ཅི་ཙམ་ན། རྟོགས་པ་ཡིན་ན། ཞེ་འདོད་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་། རློམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་ནས། བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རང་སར་དག་ནས་བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་མི་འདུག་ཙམ་ན། དོན་དམ་པ་དེ་རྟོགས། དེ་ལ་ལས་དང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་ནས་འདུག་ཙ་ན། རང་དོན་དང་བྲལ་ཏེ། གཞན་དོན་སེམས་ཅན་ལ་གང་ཕན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པས། རྟོགས་པ་བཟང་དུ་སོང་ཙ་ན་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བཻ་རོ་ཙ་ནའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་། འདུས་བྱས་དགེ་བ་རྒྱུན་མི་ཅད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་པས། རང་གིས་དོན་དམ་རྟོགས་སམ་ཀུན་རྫོབ་སྣང་བས་འདུག །རང་ལ་ལྟ་དགོས་ཏེ། དོན་དམ་རྟོགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་འཚལ།

译文：
除此之外别无他法。
应当把握永恒之事作为最终耕种。
若就一切情况下请求听闻一法，此时应当稍加思考：死亡何时到来不确定，一旦被死神的绳索捕获便无自由可言。趁现在尚有自主权时，应当把握永恒之事作为最终耕种。首先应当以信心依靠上师、本尊和三宝，以信心、希求心、信解心及恭敬心强烈祈祷。今生的利益、名声、地位、饮食、财富等，对真诚修法无益，应当能够抛弃。应当将身体和一切受用供养给上师三宝，修行时需要归纳：为使一切众生获得圆满佛果，我应行布施、守戒律、修忍辱、发精进、入禅定、生智慧，如是思维，应当修持具足六波罗蜜多，应当将此想深植于心。
将修法总结归纳，应了知胜义谛与世俗谛两种。在世俗谛中，有业与业的成熟，有生老苦乐等一切烦恼法，也有清净涅槃、功德、佛身和智慧，如波罗蜜多所说。因此，在世俗谛中，只要存在他者与自我的分别念，善恶业就是真实的，故应当极为谨慎业的善恶：现在积累善业，来世将成熟为善果安乐；现在造作恶业，来世将成熟为恶趣苦果。无因不生果，错误或低劣之因不能成佛。如波罗蜜多中《功德总集经》所说："乃至善根未圆满，无法获得殊胜空性。"若不依靠十善业道或十种修法或六波罗蜜多等因，则不能成佛，有陷入散漫见解而心识停留于平凡状态的大危险。在座听众须知，只要自己执为真实，六道众生也是真实；一旦自己无实执，六道众生也自然解脱。在自己的实执尚未自解之前，世俗谛是真实的。在此期间，因业与果报也存在，故相信因果极为重要。
一旦世俗自解，舍弃我执，胜义中则无业报，如所说。何时能证悟胜义谛？当远离欲望分别念、傲慢执著和言语表达，自他一切分别念自然清净，无有自他显现时，即证悟胜义谛。彼时无有业与业报。如是了悟此义时，已离自利，只为众生做有益之事，证悟越好则对众生的悲心越大。如贝若札那尊者所言："虽然证悟无生死之义，也不断有为善行。"意义即如此，应当观察自己是证悟胜义还是处于世俗显现中。应当自我观察：即使证悟胜义，也应当对众生修习悲心。
;


 དོན་དམ་རྟོགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་འཚལ། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་ཆེར་གདགས་དགོས། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱིས་བདེན་པའོ།

译文：
即使证悟胜义，也应当对众生修习悲心。应当对众生广施利益。如龙树菩萨所言："诸佛所说法，正依于二谛，世间世俗谛，及胜义谛。"
;


 །ཞེས་གསུངས་པས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླང་འཚལ། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །ངོ་ཚ་དང་དད་པ་གལ་ཆེ།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། འོ་སྐོལ་ད་ལྟའི་དུས་སུ་ཚེ་ལ་ལོང་མེད་པས། སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ཞིང་། ཕྱིས་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་བཟང་པོ་བརྟེན་ལ། ངོ་ཚ་དང་དད་པ་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་དད་པ་ལ་ཡལ་བའི་སྐབས་ཡོད་སྲིད་པས། དེའི་དུས་སུ་ངོ་ཚ་ཡོད་ན་ཆོས་དང་མི་འབྲལ་བའི་གྲོགས་མང་པོ་བྱེད་ལ། ངོ་ཚའི་དད་པ་ཡང་འོང་སྲིད་པ་ཡིན་པས་ངོ་ཚ་གལ་ཆེ། ངོ་ཚ་མེད་ན་དད་པ་རྒས་པའི་དུས་སུ། ཆོས་མིན་གྱི་ལས་ཨ་བཅང་ཆེས་ན། འཇིག་རྟེན་ན་བྱ་མི་རུང་བའི་ལས་ཕ་མ་ཡང་བསོད་པ་སོགས་བྱེད་པ་ལ་ཚེགས་མེད། དེ་ལྟ་བུའི་ལས་ངན་ཐེབས་ཅིག་བྱས་པས་ཁྲེལ་ཤོར་ནས། མདུན་མ་ཐམས་ཅད་བཅའ་
1-7-11a
འཁྱལ་ནས་འགྲོ། དེས་ན་དད་པ་གཅིག་པུས་རང་རྐྱ་མི་ཐུབ་པ་ཡིན་པས། ངོ་ཚ་དང་ཡང་ལྡན་པ་གལ་ཆེ། བཙད་པོ་ཤན་པ་མི་བྱེད་པ་དེ་གཙུག་ཡིན། དད་པ་དང་ངོ་ཚ་འཛོམ་ན་ཅིས་ཀྱང་ཆོས་སུ་འགྲོ་སྟེ་གསེར་ལ་ནག་འཚུར་བཏང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། གསེར་ཁ་ཡེ་ནས་བཟང་བ་ལ་ནག་འཚུར་གྱིས། ཇེ་བཟང་ལ་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་བས། དད་པས་ཆོས་འབའ་ཞིག་བྱེད་པའི་སྟེང་དུ། ངོ་ཚས་གཞན་གྱིས་ཁྲེལ་ན་བདག་གཞན་གྱི་དོན་ག་ན་འགྲུབ་སྙམ་ནས། མིས་ཁྲེལ་གྱིས་དོགས་ནས་འཕྲལ་གྱི་མཛད་སྤྱོད་ཕན་ཆོད་ལ་བཟབས་ནས་བྱས་པས། རང་བཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ནས་འོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དད་པ་དང་ངོ་ཚ་འཛོམ་པའི་ཉམས་སུ་བླང་བ་དེ་ལ། རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཙམ་ཅིག་སྐྱེས་ནས་འདུག་ལྟ་དགོས་ཏེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་སྣང་དུ་བྱས་ནས་བདེ་སྡུག་བདག་གཞན། ནོར་རྫས་འཁོར་གཡོག་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་རང་རྒྱུད་པར་བྱས་ནས། མི་ནག་པ་ཐ་མལ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པས། ཟག་བཅས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཆུང་དུ་བཏང་དགོས་པས། ཅི་བྱེད་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མ་དམིགས་ན། ཐེག་པ་ཆུང་ངུར་འགྲོ་བ་ཡིན། འབྲས་བུ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལས་མི་ཐོབ། ཅིར་སྣང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་ན། ཅི་བྱེད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་འདུག་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལམ་ལས་འབྱོངས་པ་བྱ་བ་ཡིན། བདག་གི་ཞེ་འདོད་མེད་པར་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་སྒྲུབས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱ་བ་ལགས། བདག་རང་གཅེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་ཅི་ཕན་བྱེད་ལ། འགྲོ་དོན་ལ་སུན་པ་མེད་པར་འགྲུབ་ཙ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱ་བ་ཡིན། གཞན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་འབྱུང་གི་ན་འདུག་ཙ་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡིན་པས་སྣང་བ་རང་རྒྱུད་པར་སྤྱད་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་གོལ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མ་
1-7-11b
དམིགས་ན་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་སུ་གོལ། དེ་ལྟར་ལགས་པས་ཞལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཁ་ཆོས་ཀྱིས་མི་ཕན། སེམས་སྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད། །ཅེས་པས། དགེ་བ་ཅི་བྱས་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་དུ་མི་བསྔོས་ན་ཆོས་ཀྱང་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་དཀའ། ལམ་དུ་མ་སོང་བའི་ཆོས་ཀྱིས་འཚང་མི་རྒྱ། སངས་མ་རྒྱས་ན་འཁོར་བར་སྐྱིད་མེད། དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་སྐྱེད་རེ་དང་བསྔོ་བ་རེ་བྱ། དེ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་ཤེས་ཤིང་ཉམས་སུ་བླང་བ་གལ་ཆེ། དེ་བཞིན་ལགས་པས་དང་པོ་དད་པ་གལ་ཆེ། ངོ་ཚས་ཆོས་གྲོགས་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མིན་པ་ཅིག་དགོས། དེ་ཡང་བདག་བས་གཞན་གཅེས་པ་ཅིག་དགོས། དེ་ཡང་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དུས་མཉམ་པ་ཅིག་འཚལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ནས། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་པ། །དེ་ནི་ལམ་མཆོག་སྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

译文：
如此所言，应当修持不可分离的二谛。除此之外别无他法。
惭愧与信心极为重要。
若就一切情况下请求听闻一法而言，我们现今时代生命无暇，应当断除一切剩余的应断之法，依靠不再造作的良好对治，惭愧与信心极为重要。信心有可能松懈之时，那时若有惭愧，将成为不离法的众多助伴，惭愧也能生起信心，因此惭愧极为重要。若无惭愧，当信心老化之际，很容易做出非法之事，世间中不应做的行为如咒骂父母等也会毫不费力地去做。做了这样的恶业后，一旦失去廉耻，一切目标都会成为空谈。因此，单靠信心无法独立，具足惭愧也很重要。不做坏人和屠夫是根本。信心与惭愧俱全，定能走向正法，如同金子加入黑药一样。本来就好的金子，加入黑药后变得更好，同样，信心使人只做法事，加上惭愧，担心被他人轻视，想着若被人轻视，怎能成就自他利益，因此担心被人轻视而谨慎行事，就能成就一切自他利益。
如此具足信心与惭愧的修持，应当观察自己相续中已生起多少功德：若将一切显现视为真实，将乐苦、自他、财物、眷属等都视为真实存在，与普通凡夫无异，应当减少有漏的我执。若一切所做不为众生利益而发心，则堕入小乘，仅获得声闻果位。若知一切显现如梦如幻，一切所做如梦如幻地利益众生，则称为通达大乘道。若无自我欲求，如梦如幻地主要成办他利，则为菩萨。若无我爱执的分别，为主众生做有益之事，不厌倦利生事业，成就时即为菩萨。若无他人的分别念，无需努力即能自然不断地利益众生，则为圆满佛陀。
如是，若将显现执为实有，则堕为凡夫；若不为众生利益发心，则堕为声闻和独觉。如此，诸位，仅口头谈法无益。如言："发心是为利他，求正等正觉佛"，若不将所做一切善行回向他利，则法难以成为道；未成道之法不能成佛；未成佛则轮回中无安乐。因此，应为众生利益发菩提心并做回向。了解并修持这样的教言极为重要。如此，首先信心极为重要，惭愧作为修法助伴，应当对众生生起非造作的慈爱、悲悯和菩提心。需要爱他胜过爱己，需要空性与悲心同时具足。如大手印续中所言："离悲入空性，彼非最胜道。"


 །འོན་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་ན་ཡང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏེ། སྙིང་རྗེ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མི་ཆོད་ལ། སྟོང་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེས་ཀྱང་ལམ་མི་ཆོད་པས། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འཁྱེར་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞེས་བཤད། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དུས་མཉམ་དུ་ཉམས་སུ་ལོང་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །བླ་མ་དམ་པར་བདག་གཞན་འདྲེས་པའི་གདམས་པ་ཞུས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཚེ་འདི་བློས་བཏང་ནས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས། བླ་མ་དམ་པར་བདག་གཞན་འདྲེས་པའི་གདམས་པ་ཞུས་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་སྔགས་རྙིང་མ་ནས་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུར་བཤད་ཀྱང་རུང་། གསང་སྔགས་གསར་མ་ནས་རྒྱུད་སྡེ་བཞིར་བཤད་ཀྱང་རུང་། མཚན་ཉིད་ནས་སྡེ་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དུ་བཤད་ཀྱང་རུང་། སྙིང་པོ་སྐོར་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་གནས་པ་བཞི་སྦྱོར་བ་དགུར་བཤད་ཀྱང་རུང་། ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་སམ་བཞིར་བཤད་ཀྱང་རུང་སྟེ། འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བ་ལ། ཟས་ཀྱི་བཞུ་ཐབས་བཞི། སའི་བཟུང་ཐབས་གསུམ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་། ཆོས་པའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་
1-7-12a
ཅད་དེར་འདུས་སོ། །ཟས་ལ་དགེ་འདུན་དང་བླ་མ་དད་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་འོང་སྟེ། བཞུ་ཐབས་རྣམ་པ་བཞི་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་ཚད་ལྟ་བའི་གདེང་དང་ལྡན་པས། སྣང་བའི་བདེན་འཛིན་ཞིག་ནས། སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཟས་བཟང་ངན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བྲལ་བས་ངང་གིས་འཇུ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པས་ཞུ་བ་རབ་ཡིན། དེའི་འོག་མ་བསྒོམ་པས་ཞུ་བ་ཡིན་ཏེ། གཏུམ་མོ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པ་ཅིག་གིས་སྤྱིར་བྱིང་རྒོད་བཅོས་དགོས་ཀྱང་། འདིར་ཕྱིའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་རྩ་རླུང་བསྒོམས་པ་རང་གིས་སེལ་བ་ཡིན་ལ། རྩ་རླུང་བསྒོམས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མཐའ་དབུས་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འཆར་བ་ཡིན། དེས་འཇུ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་འབྲིང་ཡིན། དེའི་འོག་ཏུ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ཅིག་གིས་འཇུ་སྟེ། མཉམ་བཞག་ལ་གོམས་པ་ཡུན་རིང་བ་དང་། དཔེ་ཚེས་ཅིག་གི་ཟླ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་གིན་བསྒོམས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་མགོ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་ཙམ་བྱུང་ནས། རྗེས་ཐོབ་བདེན་འཛིན་ཤས་ཆུང་ངུ་སོང་བ་ཅིག་གིས་འཇུ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་འབྲིང་སྨད་ཡིན། དེའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་ངག་གི་དགེ་སྦྱོར་རེམ་པ་ཅིག་གིས་འཇུ་སྟེ། ཐུན་བཞིར་སྐྱེད་རྫོགས་སམ་ཕྱག་དང་སྐོར་བ་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བཟླས་བརྗོད་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་ཐ་མ་སྟེ། འབྲིང་གཉིས། རབ་དང་ཐ་མ། བཞི་པོ་དེས་ཟས་འཇུ་བའོ། །ཆོས་པའི་སའི་བཟུང་ཐབས་གསུམ་ནི། རི་ཁྲོད་བྱས་ནས་རྟག་ཏུ་ས་ཟིན་ན་རབ་ཡིན། འདག་ཆར་བྱས་ནས་རྟགས་བྱུང་ནས་ས་ཟིན་ན་འབྲིང་ཡིན། བཀའ་ལུང་ཐོབ་ཅིང་སྡོམ་པ་བསྲུངས་ནས་ས་ཟིན་ན་ཐ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་ལམ་གཉིས་ནི།རབ་ཆོས་ལ་གནས་པའི་ཐོག་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ཅི་ཐོགས་བྱེད་པའོ། །ཐ་མས་གཞན་ཕ་རོལ་པོ་དད་ཅིང་སྤྱོད་པ་ཞི་ཞིང་དུལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

译文：
"如果仅仅修持悲心……"此句意义为：无悲心的空性不能成道，无空性的悲心也不能成道，故应当将空性带入悲心之心髓，称为"以悲心为心髓的空性"。应当同时修持空性与悲心。除此之外别无他法。
向殊胜上师请求自他交融的教言。
若就一切情况下请求听闻一法而言，那些舍弃今生而追求来世的人，应向殊胜上师请求自他交融的教言。至于修持方法，无论是依古密宁玛派所说的九乘次第，还是依新密咒派所说的四部续，或是依据显宗所说的三宝藏，或依心性法所说的三乘四位九加行，或是将一切归纳为二谛或四谛，总结归纳为：食物的四种消化法，立足之地的三种方法，二种行为，一切修行者的行为均归于此。
食物虽有僧众、具信上师等多种，但消化方法有四种：上等瑜伽士具足见解之确信，破除对显现的实执，了悟显现无自性，远离食物好坏的分别念，自然消化，以证悟而消化是最上等。其次是以修持而消化，如修持拙火等，虽然一般需调整昏沉掉举，但此处外在一切过失由修持脉风自然消除，从修持脉风中，一切功德如无边无中如虚空般显现，如是消化是中等瑜伽士。再次是通过在正行后得中修持慈悲而消化：长时间习惯于禅定，如同初一的月亮，先以慈爱、悲悯、菩提心而修，一旦禅定略有生起，稍见心之本性，后得中实执略微减少者的消化方法，此为中下等瑜伽士。再下是瑜伽士以身语善行而消化：在四座修生圆次第，或常做礼拜、转绕、供养、食子、念诵等，此为最下等。中等分二，加上上等与下等，共四种食物消化法。
修行者立足之地的三种方法是：常住山间修行最上，住闭关处直至证相现起为中等，受戒律并护持为下等。二种行为是：上等者在安住于法的基础上尽力利益众生；下等者使他人生起信心，行为平静调柔。


 །དེ་ལྟར་ཟས་གཞུ་ཐབས་བཞི་པོ་དང་སའི་བཟུང་ཐབས་གསུམ་པོ་གལ་ཆེ། སྤྱོད་ལམ་གཉིས་པོ་དེ་མེད་ཁ་མེད་
1-7-12b
པས། དེ་ལྟར་ལགས་པས་ཇོ་བོ་ཀུན་ཅི་ཐོད་ཐོད་ཀྱིས་ཟས་མི་འཇུ། །ཆོས་པའི་གྲལ་དུ་ཡང་མི་ཚུད་པས། རང་ལ་དེ་ཚོ་གང་རུང་ཅིག་ལྡན་དགོས། གྲོང་པ་སེམས་འདུ་འཛི་སྐྱེ་བའི་སར་བསྡད་པ་དང་། སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་མི་བསྲུང་པའི་སར་བསྡད་པས་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་གྲོགས་བྱེད། རང་ཆོས་དང་མི་ལྡན་ན་གཞན་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པས་ན། ཆོས་པའི་བཟུང་ཐབས་གསུམ་པོ་དེ་གལ་ཆེ། སྤྱོད་ལམ་གཉིས་པོ་དེ་དང་མ་ལྡན་ན། བདག་གཞན་གྱི་དོན་མི་འགྲུབ་པས། རྒྱུད་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དུལ་བ་དང་ལྡན་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ། དེ་ཚོ་ལས་ཟས་འཇུ་ཐབས་གང་རུང་ཅིག་དང་། ས་བཟུང་ཐབས་གང་རུང་ཅིག་དང་། སྤྱོད་ལམ་གཉིས་པོ་དེ་ཆོས་པ་ལ་མེད་ཐབས་ཅིག་ཀྱང་མེད་པས། དེ་ཚེ་ཚོགས་པར་གྱུར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་ཞིང་། བདག་གཞན་གྱི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ། ལུང་ལས། བདག་གཞན་དོན་ཆེན་གྲུབ་པའི་ལམ་ཞུགས་པ། །བཀྲ་ཤིས་དམ་པ་དེས་ཀྱང་དེང་འདིར་བདེ་ལེགས་ཤོག་ཅེས་པ་དང་། གཞན་དོན་གྲུབ་ན་བདག་དོན་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་རང་ཡིན་པས་ན་བཀྲ་ཤིས་དམ་པ་དེ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བརྟེན་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བགྱིས་པར་གདའ་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཅིག་བྱེད་པར་སོང་ན། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་བརྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཐབས་མེད། ཡོང་ཚེ་འདི་མི་རྟག་པར་འདུག །དེར་སྐྱེས་ནས་མ་ཤི་བ་མི་འདུག་པས་ཅིས་ཀྱང་འཆི་ངེས། ད་ལྟ་འཆི་འམ་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་དེ། ཚེ་ལ་ཚད་མེད་པས་ནམ་འཆི་ཆ་མེད། ལུས་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པས་ནམ་འཆི་ཆ་མེད། འཆི་རྐྱེན་མང་སྟེ་ལུས་འདི་ཟས་ཀྱིས་གསོ་ཏེ། ཟས་ཀྱི་ནང་ནས་འཆི་རྐྱེན་བྱེད་པ་དང་། ལུས་འདི་གོས་ཀྱིས་གསོ་ཏེ་གསོ་ཀྱིས་མཐུམས་ནས་འཆི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ། མཐུན་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་འཆི་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་ཞིང་འདུག་པ། གཞན་སྒྲ་དང་ཆུ་ནང་ལ་སོགས་པས་འཆི་རྐྱེན་ཤིན་དུ་མང་བར་འདུག་པས་ནམ་འཆི་
1-7-13a
ཆ་མེད་པའོ། །འོ་ན་ནམ་འཆི་ཆ་མི་འདུག་ན། འཆི་བ་ལ་ཕན་པའི་སྟོངས་པ་ཡོད་དམ་ཞེས་ན། ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་འདུག་སྟེ། རང་གིས་བསགས་པའི་ནོར་གྱིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་འདུག །འཆི་བ་ལ་འཕྱུག་པོའི་ནོར་གྱིས་བསླུར་མི་འདུག །ནོར་བཞག་ནས་རང་ཅིག་པུར་སངས་ཀྱིས་འགྲོ་བར་གདའ། འོ་ན་གཉེན་འབྲེལ་གྱིས་མཐའ་སྐོར་ཀྱང་། འཆི་བ་ལ་མི་སྟོངས་པར་སླར་རང་ལ་གནོད་པར་གདའ། འོ་ན་རང་གི་ལུས་འདི་སྲོག་འཛིན་པ་ཡིན་པས་འཆི་བ་ལ་སྟོངས་སམ་སྙམ་ན། རང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་འདུག་པས་ཁམ་ཆེས་ཏེ་མ་གོ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་འཆི་ངེས་པར་གདའ། ནམ་འཆི་མ་ངེས་པར་གདའ། ནམ་འཆི་ཆ་མི་གདའ། འཆི་བ་ལ་ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་གདའ་བས། ད་དགེ་སྦྱོར་ལ་ལེ་ལོར་བཞག་ཏུ་ག་ན་ཁོམ་པས། ཉམས་ལེན་བྱེད་དགོས་པར་གདའ། ཨ་ཙ་མ་སོས་དལ་དུ་བསྡོད་ཁོམ་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ནས། སྙིང་མེད་པོ་སྙམ་པའི་བློ་སྣ་ཐུང་སྦུད་པ་རེ། སྙིང་ཕུགས་སུ་བཞུག་དགོས་པར་གདའ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཚེ་འདིའི་མདུན་མ་ཀུན་རྒྱབ་ཏུ་སྐྱུར་ལ། །བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བརྟེན་དགོས་ཏེ། བླ་མ་མེད་ན་ཐར་པའི་ལམ་བསྟོར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལས་ཀྱང་། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རབ་ལྡན་ཡང་། །བླ་མ་མེད་ན་སྲིད་མཐར་མིན། །སྐྱ་བ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིས། །གྲུས་ནི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ།

译文：
如是，食物消化的四种方法和立足之地的三种方法极为重要。二种行为必不可少。因此，凡人无法随随便便地消化食物，也不能进入修行者之列，所以自己必须具备这些条件之一。在村庄人心散乱之处居住，或在不守戒律誓言之处居住，会成为自他二者堕入恶趣的助缘。若自己不具法性，反而会诽谤他人，因此修行者的三种立足方法极为重要。若不具足那两种行为，则无法成就自他利益，故应以持戒调伏身语意三门，行利生事业。其中食物消化方法任一种，立足之地方法任一种，以及二种行为，对修行者而言缺一不可。若这些齐备，则能行利生事业，修持自他利益。如经中所言："入于成就自他大利之道，愿彼殊胜吉祥今日安乐。"成就他利则成就自己的大利，此即所谓的殊胜吉祥，应当如此修持。除此之外别无他法。
应当依止具相上师。
若就一切情况下请求听闻一法而言，若要做真实修行，死亡无常在相续中不生起是不可能的。此生确实无常，有生必有死，定会死亡。现在死或何时死都不确定：寿命无定限故死期不定，身体无坚固性故死期不定，死缘众多——此身依靠饮食，食物中有致死因素；此身依靠衣服，衣物包裹身体也可成为死缘，一切顺缘都可转为死缘；此外声音、水等致死因素极多，故死期不确定。
那么，死时有什么可依靠的吗？确实无可依靠：自己积累的财富于死时无用，死时富人的财富不能欺骗死亡，财物留下后自己孤单离去。亲友围绕于死时无用，反而对自己有害。那么，维持生命的自身能否于死时有用？自身等一切确实无法依靠，此理太深未能理解。如此，死亡确定，死期不确定，死时不可确知，死时确实无可依靠，现在怎能懈怠修行而有闲暇？应当修持。哎呼！为何有闲暇可安逸而坐？应当深植于心一种无心、意志短暂的想法。修持时，应将今生一切目标抛于背后，依止具相上师，无上师则如迷失解脱之道，如经中所言："纵然具足一切功德，无上师则不至边际；无舵之船，不能到达彼岸。"
;


 །གཞན་ཡང་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །བླ་མ་དག་ལ་རྟེན་ཏེ་བྱུང་། །བླ་མ་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་ན། དེས་ན་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་རྟེན་ལ། རང་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བླ་མ་ལ་འབུལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་དང་ཐུན་མོང་དུ་བསྔོ་ཞིང་སེམས་སྐྱེད་པ་དང་། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་
1-7-13b
དད་པ་དང་མོས་པ་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་རང་འདོད་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས་ལ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྩི་ཡིས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། ཆོས་གང་ལ་ཡང་མ་དམིགས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན། གང་ལ་ཞེན་པ་དང་། ཇི་སྲིད་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྩེ་གཅིག་ཡིན་ལ། དམིགས་མེད་དུ་སོང་རྩ་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན། ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་ཤེས་ཙ་ན་རོ་གཅིག་ཡིན། །ཉམས་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ཙ་ན་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་གཉིས་ཀ་འགྲུབ་སྟེ། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །རྣལ་འབྱོར་གསུམ་བྱ་བ་གཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས།
བསྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་ན། འོ་སྐོལ་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་ཚེ་མི་རྟག་ཡུན་ཐུང་བར་འདུག་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་བག་རེ་སྐྱེ་འཚལ་ཏེ། ཆོས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་བྱ་བ་གཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྫས་དང་ཆོས་དང་བྱ་བ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དགྱེས་རྡོར་ནས་སྔགས་དང་རྫས་དང་ཆོས་རྣམས་ནི། །རྣལ་འབྱོར་འདི་གསུམ་རྫོགས་གྱུར་ན། འཁོར་བའི་གནས་སུ་བསྡད་དོན་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སོགས་པ་འཕྲིན་ལས་གང་གི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བསྒོམས་ན། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། །ལྷ་དེ་ཡང་ཆུ་ཟླ་འམ། སྒྱུ་མའམ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་སྟེ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྒོམས་ན་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རྐྱང་པ་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་ངན་སོང་གི་སྒོ་ཁེགས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་
1-7-14a
པས་སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ཞིག་ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་པས། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལས་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་བྱས་ན། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སངས་ཀྱང་རྒྱ། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ།

 །གཞན་ཡང་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །བླ་མ་དག་ལ་རྟེན་ཏེ་བྱུང་། །བླ་མ་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་ན། དེས་ན་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་རྟེན་ལ། རང་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བླ་མ་ལ་འབུལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་དང་ཐུན་མོང་དུ་བསྔོ་ཞིང་སེམས་སྐྱེད་པ་དང་། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་
1-7-13b
དད་པ་དང་མོས་པ་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་རང་འདོད་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས་ལ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྩི་ཡིས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། ཆོས་གང་ལ་ཡང་མ་དམིགས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན། གང་ལ་ཞེན་པ་དང་། ཇི་སྲིད་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྩེ་གཅིག་ཡིན་ལ། དམིགས་མེད་དུ་སོང་རྩ་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན། ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་ཤེས་ཙ་ན་རོ་གཅིག་ཡིན། །ཉམས་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ཙ་ན་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་གཉིས་ཀ་འགྲུབ་སྟེ། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །རྣལ་འབྱོར་གསུམ་བྱ་བ་གཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས།
བསྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་ན། འོ་སྐོལ་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་ཚེ་མི་རྟག་ཡུན་ཐུང་བར་འདུག་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་བག་རེ་སྐྱེ་འཚལ་ཏེ། ཆོས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་བྱ་བ་གཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྫས་དང་ཆོས་དང་བྱ་བ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དགྱེས་རྡོར་ནས་སྔགས་དང་རྫས་དང་ཆོས་རྣམས་ནི། །རྣལ་འབྱོར་འདི་གསུམ་རྫོགས་གྱུར་ན། འཁོར་བའི་གནས་སུ་བསྡད་དོན་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སོགས་པ་འཕྲིན་ལས་གང་གི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བསྒོམས་ན། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། །ལྷ་དེ་ཡང་ཆུ་ཟླ་འམ། སྒྱུ་མའམ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་སྟེ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྒོམས་ན་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རྐྱང་པ་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་ངན་སོང་གི་སྒོ་ཁེགས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་
1-7-14a
པས་སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ཞིག་ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་པས། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལས་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་བྱས་ན། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སངས་ཀྱང་རྒྱ། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ།


#### 注意此处是断点重试开始位置，可能需要清理此位置之前的一次翻译 ####
这些是用于人类学和语言学术用途的藏文翻译：
更何况，三世一切诸佛，也是依靠上师而出现。在没有上师的彼岸，连"佛陀"这个名称也不存在。正如所说，因此，依靠具足特质的上师，将自己的身体、受用以及三世所积累的一切善业供养上师，并将由此产生的三世善业与尊主众生共同回向并发心。对上师三宝的信心与敬仰所做的一切，都无私地为众生利益而发愿。身口意三门所造的一切善业，要以无缘之精要摄持，这很重要。对任何法都不执著，就是禅定。对任何执著与缘取，那就是专注；无缘而行时则是离戏；了知一切显现为心时，则是一味；体验无间断时，就是无修习的瑜伽。如此修持，则能成就自利与他利二者，除此之外再无其他法门。
三种瑜伽一事需要修持
若向诸位禅修者陈述一法，我们现在的处境中生命无常且短暂，应当稍微生起大乘心念，总结修法的精要，就是需要修持"三种瑜伽一事"。这三种是咒语的瑜伽、物质的瑜伽和法的瑜伽。如《喜金刚》所说："咒语、物质和诸法，圆满此三种瑜伽，住于轮回便无义。"其中，所谓咒语的瑜伽，是指生起次第、圆满次第等任何事业门径中的瑜伽士。修持自身为本尊瑜伽，这是生起次第。了知本尊如水中月、如幻化、如彩虹，这是圆满次第。如此修持生圆双运，圆满二种资粮，由此成佛。即使只修持单纯的生起次第，也能阻断恶趣之门。如此修持就是密咒的戒律，是咒语的瑜伽。物质的瑜伽是指了知一切财物如梦如幻。如此修持，对现象的实执将会瓦解，通过了知如梦如幻的力量，能趋入独觉和菩萨的境界。经典中也说："对如幻的诸法，如幻般修持，将如幻般成佛。"


 །ཆོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟར་རྟོགས་ནས། བདག་གཞན་དང་ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཅིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ལུང་ལས། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་བྱས་ན། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སངས་ཀྱང་རྒྱ། །དེ་ལྟར་དུ་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལ་མོས་ན། སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་ལ། རྫས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བདེ་ན་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་གདམས་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་མོས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཡིན། འོ་ན་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་ཀ་བསྟན་ཐོག་ཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ན། དང་པོ་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམ། དེ་ནས་སྤྱོད་ལམ་བཞིའམ་མཐུན་མཚམས་ལ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ། གང་བྱས་པའི་རྗེས་ཐམས་ཅད་དམིགས་མེད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བཞག །དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་བདག་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ནས་འོང་བ་ཡིན་གསུང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །སྤང་བྱ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤང་། དགེ་བ་བཅུ་སྒྲུབ་པ་གལ་ཆེ།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བགྱིས་པ་ལགས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཞིག་བྱེད་པ་ལ། ད་ལྟའི་བློ་སྐབས་སུ་རྟེན་མི་ལུས་ཐོབ། དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་ཚང་། དམ་པའི་ཆོས་དར་སར་སྐྱེས། ཚེ་སྔོན་མའི་བསོད་ནམས་འདི་བསགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་འདི་ལ། རང་ཤི་ནད་
1-7-14b
ཀྱིས་མ་ཐེབས་པ་འདི་ལ། ཆོས་ཅིག་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་ལ། སྤང་བྱ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤང་། དགེ་བ་བཅུ་སྒྲུབ་པ་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་གསུམ་སྤོང་། ངག་གི་བཞི། ཡིད་ཀྱིས་གསུམ་སྤོང་ངོ་། །དགེ་བ་བཅུ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྲོག་གཅོད་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་སྲོག་འདོན་གྲུབ་ཚད་བྱ། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ། སྦྱིན་པ་གྲུབ་ཚད་བྱ། འདོད་ལོག་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་ངོ་། །ངག་གི་རྫུན། སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་ཆོས་བཤད། ཕྲ་མ་ལ་གསུམ། བཙན་ཕྲ། གཞོགས་ཕྲ། ཀོག་ཕྲའོ། །བཙན་ཕྲ་ནི་གཉིས་ཚོགས་པའི་རྩར་བཅུག་པ་དེ་ཡིན། གཞོགས་ཕྲ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་འབྱེད་པ་དེ་ཡིན། རྐོག་ཕྲ་འཇུག་པ་དེ་ཡིན། དེ་གསུམ་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་ཚིག་འཇམ་པོ་སྨྲ་བའོ། །ངག་འཁྱལ་པ་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་སྨྲ་བཅད་བྱའོ། །རྣམས་སེམས་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་གཞན་གྱི་འབྱོར་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ། གནོད་སེམས་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཅི་གྲུབ་བྱ། ལོག་ལྟ་སྤངས་པའི་སྟེང་དུ་ལས་སྡིག་པ་བྱས་པ་བཤགས། དགེ་བ་བྱས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་ནས་གཉེན་པོ་དགེ་བ་བཅུ་དང་། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཉམས་སུ་བླངས། དེ་ཡང་ཡ་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ་རེ་རེ་ལ་དྲུག་ཀ་ཚང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པས། སྦྱིན་པ་གཏོང་ཞིང་སྨིན་པའི་རྣམས་སྨིན་ལས་དེ་ཀ་ལ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དྲུག་ཀ་ལ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ནས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ། ལམ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་ཞེས་དྲུག་ཀ་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་འམ་བཞི་མ་ལྟ་བུ་ནི། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས། དགེ་བ་བཅུ་སྒྲུབ་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གཞན་དོན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་བ་ཡིན་ནོ།

法的瑜伽是指，了悟一切法如清净虚空中央，认识自他及是非等一切为平等性。经中说："对如虚空的诸法，如虚空般修持，将如虚空般成佛。"这样就是在修持三种瑜伽。若对咒语的生起圆满二种事业有信心，就修持咒语的瑜伽；若喜欢物质的瑜伽，就修持如梦如幻的教授；若对法的瑜伽有信心，就修持一切法如虚空中央。那么，如何在同一基础上修持三种瑜伽呢？首先修持生起圆满次第，然后在四种行为或适当时机中，修持如梦如幻，一切所作后果皆无缘如虚空中央，不作意而安住。如此修持，就能成就自他一切利益，如是所说。如此修持，除此之外再无其他法。
断除十不善业，修持十善业很重要
若向各位作一法的宣讲，关于行持真实佛法，现今我们获得人身，五根具足，生于佛法兴盛之地，因前世积累福德而得此依靠，趁我们未被疾病夺走生命之时，应当修持佛法。其中，应断除所断十不善业，修持十善业很重要。断除十不善即：身三断除、语四断除、意三断除。十善业是：在断除身杀生的基础上尽力救助生命；在断除不与取的基础上尽力布施；在断除邪淫的基础上守持梵行戒律。在断除语妄语的基础上宣说佛法；离间语分三种：强制离间、侧面离间、挑拨离间。强制离间是在两人聚集处插入的；侧面离间是以方便分离的；挑拨离间是挑起事端的。断除这三种的基础上说柔和语；在断除绮语的基础上保持缄默；在断除意贪心的基础上对他人富足感到欢喜；在断除害心的基础上尽力利益他人；在断除邪见的基础上忏悔所作恶业，对所做善业随喜修持。如此断除十不善业后，修持对治十善业和六波罗蜜多。它们是不相离的，每一个都具足六种。这是方便智慧双运，布施时要了知施者、受者及施舍物如梦如幻。对六度都要了知如梦如幻。如佛所说："行布施波罗蜜多时，以不缘布施波罗蜜多之方式，以无相道之方式而行。"对六度都如是适用。因此，一切法的根本或基础是：断除十不善业，修持十善业，为利他而修持六波罗蜜多。


 །
1-7-15a
ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལ་གྲོགས་ཡེ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཅིག་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལ་གྲོགས་ཡེ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཅིག་དགོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་པ་འདི་ལ་ཕར་བལྟས་པས། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཅི་ལ་བསམས་ཀྱང་ཕན་པར་མི་འདུག་ན། །རང་གི་སེམས་ལ་བལྟ་བ་རྟག་ཏུ་གོམས་པར་གྱིས། །ཤེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ལགས་པས་འོ་སྐོལ་ད་ལྟའི་བློ་སྐབས་སུ། སེམས་ལ་རྟག་ཏུ་བསམ་མནོ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ལ་ཕར་བལྟས་ཙ་ན་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མི་འདུག་སྟེ། ཡུལ་མཁར་ཇི་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་བཞག་ནས་འགྲོ་དགོས་པས་བྱས་པ་ཡང་དོན་མེད། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་མིན་འབའ་ཞིག་ཏུ་སོང་། ཉིན་པར་བྱ་བའི་ལས་ལ་སོང་བས་བྲེལ་བའི་ངང་། ནང་ནུབ་ལྟོའི་མདུན་མར་སོང་བས་ཆོས་ལ་བྱ་བའི་སྐབས་མི་འདུག་པས། བྲེལ་སྡུག་དོན་མེད་དུ་འདུག །ཚེ་འདི་མ་སོས་ཀྱི་དོགས་ནས་བདེ་སྡུག་གཏམ་ངན་ལ་མ་འཛེམས་པར། དུང་དུང་བྱས་པས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སོང་།། ཚེ་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕྱི་མར་ཡང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། དུག་གསུམ་པོ་འདི་ལ་བལྟས་པས་ཆགས་པ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་དུང་དུང་བྱས་ནས། ངོ་ཚ་བ་ལ་མ་བལྟས་པར་སྒྲུབས་པས། ཚེ་འདིར་སེམས་འཚོང་ཁེའི་དབང་དུ་སོང་བས། ཤི་ནས་ཡི་དགས་སུ་སྐྱེ་བས་སྡུག་སྟེ་དོན་མེད་ཡིན། ཞེ་སྡང་གིས་ཚེ་འདིར་ཀམ་ཀམ་རྩིག་རྩིག་བྱེད་ཅིང་ཤི་བ་ལ་མ་བལྟ་བས་རང་རྒྱུད་བསྲེགས་པས་ཚེ་འདིར་སྡུག །ཕྱི་མར་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བས་སྡུག་ལ་དོན་མེད་པ་ཡིན། གཏི་མུག་གིས་དགེ་སྡིག་ངོ་མ་ཤེས་པས། འབོག་ཆོལ་སྤྱད་ཅིང་གནས་ལུགས་དགེ་སྡིག་གི་མགོ་ལྟག་མ་ཕྱེད་པར། སྤྱང་སྤྱང་དྲུང་དྲུང་བཞིན་དུ་ཁྲམ་དང་ཟོལ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཀྱིན་སྤྱང་པོ་འདུན་མེད་པོ་བྱས་པས། ཚེ་འདིར་ཅི་ལ་ཡང་ངོམས་པ་དང་ཆོག་ཤེས་མེད་ལ་དལ་བ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པས་སྡུག །
1-7-15b
ཕྱི་མར་དགེ་སྡིག་ངོ་མ་ཤེས་པས་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དོན་མེད་དུ་སོང་། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འདུག་པས། ཅི་ལ་བསམས་ཀྱང་ཕན་པར་མི་འདུག་ན། སྤྱང་པོ་ཀུན་སོམས་དང་རང་འཆི་བའི་ནང་པར་ཅིས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད། བུ་ཚ་གཅེས་ཤིང་དགོས་པ་དང་འབྲལ་བར་འདུག །ཡུལ་དང་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ་འགྲོ་རྩ་ན། དེ་ནས་གལ་པོ་ཆེ་ཅི་ཡོད་ཀྱང་། གཏམ་ཚིག་གཅིག་གམ། མི་གཅིག་མི་མཐོང་བ་ཁམ་ཆེས་ཏེ་མ་བསམས་པ་ལགས་སོ། །ལུང་ལས། འཆི་བའི་དུས་སུ་ཅི་ལ་བལྟས་ཀྱང་ཕན་པར་མི་འདུག་ན། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞུས་པས། བུ་ཅིས་ཀྱང་ཕན་པར་མི་འགྱུར་བས། རང་གིས་སེམས་ལ་རྟག་ཏུ་གོམས་པར་གྱིས་གསུང་། རང་སེམས་བལྟས་ན་ཕན་ཏེ་བདེ་བ་ཡིན། འོ་ན་ལྟ་ལུགས་ཇི་ལྟར་བལྟས་ན་བདེ་ན། རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ནས་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་ན་སེམས་ལ་བལྟ་བ་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྔགས་ཀྱི་བསྐྱེད་རིམས་དང་རྫོགས་རིམས་ཀྱི་དོན་ལ་མོས་པ་བྱེད་ན་ཡང། སེམས་ལ་བལྟ་བ་བྱ་བ་ཡིན། མཉམ་གཞག་ལ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཤེས་ནས། རང་སེམས་ལ་བལྟས་པས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཀྱང་མ་གྲུབ། ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འདུག་པས། ཡིན་མིན་གྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་རང་སར་གྲོལ་ཏེ། གང་ལ་ཡང་བློ་མི་འཇུག་པར་འདུག་ན། མཉམ་གཞག་གི་སེམས་ལ་བལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ལ་བལྟ་བ་རྣལ་མ་དེ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་ནས་ཡང་སེམས་ལ་བལྟ་བ་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་བལྟ་བ་རྟག་ཏུ་གོམས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཆོས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ།

除此之外再无其他法。
应当了知世间法中完全没有朋友
若向各位宣讲一个法，关于行持真实佛法，应当了知世间法中完全没有朋友。观察这迷乱的世间：所作一切无义是苦因，无论思考什么都无益处，常常修习观察自心。如此所说。因此，我们现在应当经常对心作一些思考：观察世间法时，所做一切都无意义。无论拥有多少城邑，最终都必须舍弃而去，所做也无意义。世间一切事务都成为非法。白天忙于工作，晚上专注于饮食，没有修法的机会，忙碌痛苦皆无意义。担心今生不安稳，对苦乐恶言不加防范，不断追求，只有痛苦而已。今生痛苦，来世投生恶趣也痛苦。观察三毒：贪欲对内外两者都不断追求，不顾羞耻而追逐，今生为心灵贪利所控制，死后投生为饿鬼而痛苦，毫无意义。嗔恨在今生中暴躁易怒，不顾死亡，燃烧自相续，今生痛苦。来世投生地狱而痛苦且无意义。愚痴不识善恶，胡乱行事，无法辨别真相善恶的前后，如狼一般狡猾欺骗，自以为聪明无目标，今生对任何事物都不知足满足，没有片刻闲暇而痛苦。
来世因不识善恶而投生为旁生痛苦，无义而终。因此，世间一切事业都是无义痛苦之因，无论怎么思考都无益处。聪明、公正、自己的明天，无论如何都无益处。与珍爱且需要的子女将别离。将与家乡、眷属等一切分离而去，那时无论什么是最重要的，连一句话或一个人也见不到，这是极大的遗憾，未曾思考过。经中说："临终时无论看什么都无益处，该怎么办？"答："孩子，无论如何都无益，应当常常修习观察自心。"观察自心有益且快乐。那么，如何观察才能得到快乐呢？积累福德资粮之因，观察智慧资粮之果，这就是所谓观察心。若对密咒的生起次第和圆满次第之义生起信心，也是观察心。在等持中了知一切显现为心，观察自心时无形无色，远离一切所取，由此一切是非边际和戏论自然于本位解脱，对任何都不起心，这是等持中观察心，是正确的观察心。在后得位中修持如梦如幻，也是观察心。应当如此常常修习观察心。如此修持，佛法就成为烦恼的对治。


 །ཆོས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་སོང་ནས་འདུག་ན། སེམས་ལ་ལྟར་
1-7-16a
བཏུབ་པ་ཡིན། ཆོས་ནས། ཉོན་མོངས་པས་ནི་སེམས་ཀྲུགས་ཤིང་། །མི་ཤེས་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ཡིས། །ཤེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་ཆོས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་སོང་བ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །ལར་ཉམས་ལེན་རབ་ཅིག་བྱས་ན་འཆི་རྒྱུ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས། ཉམས་ལེན་འབྲིང་དུ་བྱས་ན་ལམ་སྣ་ཟིན། ཉམས་ལེན་ཐ་མ་ཞིག་བྱས་ན་ངན་སོང་དུ་མི་སྐྱེ། དེས་ན་ཉམས་ལེན་ལ་འབད་པ་གལ་ཆེ་བས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། མ་བསྒོམས་པར་འདོད་པ་ལས་བློ་ལོག་པ་ཉུང་།བདག་ཉིད་འཆི་བ་ལས་ཀྱང་མི་གྲོལ་བས། དེའི་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། བསྒོམས་པས་སྣང་བ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པས། བདེན་པར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། བསྒོམ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རང་ཅིག་ཡོད་དམ་ཞེས་ན། བསྒོམ་མེད་བསྒོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། །ཅེས་བཤད་པས། བསྒོམ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་འདི་ཡིན་བྱ་བ་མེད་ཀྱིས། དོན་དམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས།། །།
༄། །སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཅིག་དགོས།
རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ད་ལྟའི་དུས་སུ་ཚེ་ལ་སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ལས་མི་གདའ་བས། དལ་འབྱོར་དབང་པོ་ཚང་བ་ཐོབ་དུས་འདི་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་སྣ་ཅིག་མ་ཟིན་ན་འཆི་བས། སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཅིག་དགོས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་དང་ནོར་བ་དང་། དམན་པ་ལས་མི་འབྱུང་བས། དེ་ཡང་ཚོགས་གཉིས་མ་བསགས་པ་དང་། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་སྟེ། འོ་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་མི་སྐྱེད་པར་རང་ཅིག་པུ་ཞི་བདེ་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་། གཞན་དུ་མ་དམིགས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འབྱུང་། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་
1-7-16b
དགོས་ན། རྒྱུ་མེད་པའི་མཐར་མ་ཤོར་བར་ཉམས་སུ་བླང་། ལམ་ནོར་བ་དང་། དམན་པ་མ་ཡིན་པར་ཉམས་སུ་བླངས། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། མི་ཕོད་པ་ལ་ཐོག་བརྫིས་ཏེ་འཁྲི་བ་བཅད། ཞེན་པ་བཟློག །སྐྱོན་ངོས་བཟུང་། མཚང་ཡུལ་ནས་འདོན། བདེ་བསྡུག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་ཁྱེར། དེ་ལ་དང་པོ་མི་ཕོད་པ་ལ་ཐོག་བརྫིས་བྱ་བ་ནི། གང་ལ་ཆགས་པ་ཡང་ངོ་ཚ་ལ་སོགས་པ་གང་དགར་བཏང་བའོ། །དེ་ནས་འཁྲི་བ་བཅད་པ་ནི། བུ་ནོར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འདུག །མི་རྟག་མི་བདེན་པར་འདུག །རང་བཞིན་མེད་པར་འདུག་སྙམ་པ་གལ་ཆེ། དེ་ནས་ཞེན་པ་བཟློག་ནི། དེ་ཡང་ལུང་ལས། གང་ལ་ཞེན་པ་འདུག་ན་དེ་ཡང་ཐོང་། །གསུངས་པས། གང་ལ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་ཞིང་བཏང་བའོ། །སྐྱོན་ངོས་བཟུང་བ་ནི། དུག་གསུམ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟ་བས་བདག་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་སྤང་། མཚང་ཡུལ་ནས་འདོན་པ་ནི། དུག་གསུམ་གྱིས་ངན་སོང་གསུམ་དུ་འཁྱམ་དོགས་ཡོད་པས། ཡུལ་ཀུན་གཞི་ལ་འདོན་ནོ།

佛法成为烦恼的对治时，便能观察心。佛法中说："烦恼搅动心，沉于无知泥。"如此所说，因此佛法成为烦恼对治是极为重要的。若是上等修持，将领悟不死之义；若作中等修持，则能得到道路指引；若作下等修持，也不会转生恶趣。因此，精进修持非常重要，禅修极为重要。不修持则很少能转变对欲望的执著，也不能解脱于死亡，所以禅修极为重要。通过禅修降伏显现，一切实执皆自然解脱，因此禅修极为重要。若问是否有所谓禅修的实体，经中说："无修亦无修行者。"这意味着没有特定的禅修对象，而将胜义纳入实修，这便是所谓的禅修。应当如此修持，除此之外再无其他法。
成佛需要具足且无误的因
若向各位宣讲一个法，现今时光如刹那般稍纵即逝，获得具足闲暇顺缘与诸根的此时，若不把握菩提道路就会死去，因此成佛需要具足且无误的因。无因、错因及劣因都不会产生结果。未积二资粮、外道的见修行以及小乘声闻缘觉的法都无法成就佛果。那么，为何声闻缘觉的法不能获得佛果呢？因为他们不为众生利益而发心，只求自己一人获得寂静安乐，不缘他人，故不能成就一切智。那么，为获得佛果应如何修持？
应避免无因的极端而修持，不应走入错误或低劣的道路而修持。如此修持时，应克服犹豫而勇于面对，断除执著，认清过失，揭露弱点，将一切苦乐纳入法性。首先，克服犹豫而勇于面对是指：放下任何贪著和羞耻等执著。然后断除执著是指：了知子女、财富、家乡等一切如梦如幻，无常不实，无自性，这很重要。接着转化执著是指：如经中所说："若有执著，也应放下。"因此应断除放下一切执著。认清过失是指：视三毒为过患，断除我执过失。揭露弱点是指：因三毒可能导致在三恶趣中漂泊，应将其带入阿赖耶识之境。


 །དེ་རྣམས་སྤང་བར་བྱས་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྣ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བཟུང་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བདེ་བ་དང་ལྡན། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་ཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བ་ཡིན་པས། ནང་པར་མལ་ནས་ཡར་ལངས་དུས་སུ། དེ་རིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བར་བྱ་སྙམ་པའི་སེམས་སྐྱེད་རེ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ན་དེའི་ཉིན་པར་ཅི་བྱས་སེམས་སྐྱེད་བཟང་པོ་དེས་དགེ་བར་འགྱུར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྐྱེད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་གཙོ་ཆེ་བས། སྤྱིར་ཡང་སེམས་སྐྱེད་བཟང་པོ་གལ་ཆེ། ཅི་བྱས་དགེ་
1-7-17a
བར་འགྱུར་བ་ཡིན། སེམས་སྐྱེད་ངན་ན་སྡིག་པར་འགྲོ་བ་ཡིན། སེམས་སྐྱེད་བཟང་པོ་ནང་གི་གཡོག་པོ་ལེགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས། ནུབ་མོ་ཉལ་དུས་སུ་ཡང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དགེ་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་དེ་གལ་ཆེ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་ཅི་བྱས་ཐམས་ཅད་དགེ་བར་འགྲོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལམ་སྣ་ཟིན་པ་ཡིན་པས། སེམས་སྐྱེད་བཟང་བ་གལ་ཆེ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་སྐྱེད་བྱས་པས་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་དང་། སྐྱེ་བ་ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་ཚེ་འདི་ལས་བློ་ལོག་པར་བྱས་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཧུབ་མེད་དུ་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱེར། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། འོ་སྐོལ་ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལོག་པར་བྱས་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན། གང་གིས་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་སྙམ་པ་ཞིག་བློ་ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། དེ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ནི་དང་པོ་རྩེ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་བྱ། དེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ། དེ་ནས་དུ་མ་རོ་གཅིག །དེ་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་བཞི་ལས་དང་པོ་རྩེ་ཅིག་ནི། དང་པོ་སེམས་འཛིན་གང་རུང་ཅིག་གི་སྟེང་དུ་སེམས་ཙེན་ནེ་ཟིན་ནས། རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བསྒོམ་ངོས་འཛིན་པ་ཞིག་ཡིན་ལ། སེམས་དམིགས་པ་ཅིག་ལ་མི་འཕྲོ་བར་བསྡོད་པ་དེ་བསྐྱངས་ན། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དོན་འཆར། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་ནས་སྔར་གྱི་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་ཤུན་ལྟ་བུར་སོང་བས། སེམས་ལ་ཆགས་མེད་ཅིག་འོངས། དུས་དེར་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་འབུལ། ཆོས་གང་ཟབ་ལ་བལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཤིང་། རྟོགས་པ་བསྟན་དུ་གཞུག་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ད་ནི་ཆོས་བྱ་རྒྱུ་རང་མི་འདུག་སྟེ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་དང་ཡི་དམ་ཡང་མེད། སྒྲུབ་དང་བསྒྲུབས་པའི་དངོས་གྲུབ་མེད། ཟེར་ནས། དུས་དེར་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་འཆོར་བ་དང་། བར་ཆོད་ཀྱི་བདུད་འོང་ཉེན་ཡོད་པ་ཡིན། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་དྲག་
1-7-17b
ཏུ་གདབ་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ཡི་དམ་མཆོད་པ་དང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་ཕྱོགས་རིས་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། ང་རྒྱལ་མེད་པ་ཅིག་གལ་ཆེ་གསུང་། མོས་གུས་ལ་འགྱུར་ལྡོག་བྱུང་ན་ཉམས་ལ་འགྱུར་ལྡོག་འོང་། རང་ལ་བར་ཆད་འབྱུང་བས་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བྱ། ཉམས་རྟོགས་མོས་གུས་ལ་རག་ལུས་པས། ལམ་དང་རྟོགས་ཉམས་བླ་མས་བྱེད་ལ། གསང་སྔགས་ཐེག་པའི་ལུགས་ཀྱིས། བྱིན་རླབས་བླ་མའི་ལམ་བྱ་བ་ཡིན་གསུང་། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཉམས་རྟོགས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་འོང་གསུང་། དེ་ཀ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་དུ་མ་རོག་གཅིག་ཏུ་འཆར་ཏེ། དུ་མ་རོ་གཅིག་ཤར་ཙམ་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་སྟོང་པར་རོ་གཅིག །རོ་གཅིག་སྟོང་པར་སྐྱེ་མེད་དུ་རོ་གཅིག་པར་སྐྱེས་སོ།

断除这些过失后，应具足大乘心念，以慈爱、悲悯和菩提心摄持一切众生，从内心深处希望："如果一切众生都能具足安乐，远离痛苦，获得圆满菩提，该多好啊！"要将身口意三门用于善行。早晨起床时，应当生起这样的发心："今天为了一切众生的利益，我要将身口意三门用于善行。"这种发心很重要，如此行持，那一天所做的一切都因这良好发心而成为善业。一切法以发心转变为主要，因此普遍来说良好发心极其重要，一切所作都会成为善业。
如果发心不好，就会成为罪业。良好发心如同内在的优秀仆人，因此晚上睡觉时也应当发愿身口意三者的善行能利益众生，这很重要。如此行持，一切所作都成为善业的力量使得把握了道路，因此良好发心很重要。通过这样的发心，将一切苦乐和现在的生活中逆转对此生的执著，无间断地修行纳入法身的自性中。除此之外再无其他法。
若向各位宣讲一个法，现在我们应当逆转对此生的执著，总结修行要点，应当深植"无论什么都无需要"的念头，然后修行四种瑜伽：首先是专注瑜伽，然后是离戏瑜伽，然后是多一味瑜伽，最后是无修瑜伽。在这四种中，首先专注瑜伽是指：最初将心稳固地安住于任何一种所缘上，确认自己想要修持的对象，心不散乱地安住于一个所缘上，若能保持这点，则离戏之义将会显现。了知一切法远离戏论相后，之前所做的闻思都如同外皮般，心中生起无执著。此时应当祈请上师，供养三宝，阅读聆听深奥的法要等，应使证悟稳固。
在这样证悟时，如果说"现在没有修法的必要了，上师三宝和本尊也不存在，修行和成就的悉地也不存在"，那么此时可能会失去对上师的信心，有遇到障碍魔的危险。应当强烈祈请上师，供养三宝本尊，修持无偏私的慈悲心，重要的是不要有傲慢。如果信心有所改变，修证也会变化，会生起自身障碍，因此应当对上师保持不间断的信心。证悟经验依赖于信心，道路和证悟由上师成就，按照密乘的传统，加持被称为上师道。如此行持，将生起不间断的修证体验。
如此保持，多一味将会显现：当多一味显现时，了知一切显现为心，心与空性一味，一味与空性无生一味地生起。


 །དུས་དེར་ཡང་བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་སྤུན་མཐོང་བས་མ་དད་པ་སྐྱེས་ན་བར་ཆད་ཀྱི་བདུད་ཡིན་པས། དུས་དེར་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་འབུལ། གསོལ་བ་གདབ། བླ་མ་གཅིག་པའི་མཆེད་གྲོགས་སམ་བསྒོམ་ཆེན་ཉམས་ཅན་ལ་རྟོགས་པ་བསྡུར། ཟླ་འོད་གཞོན་ནུའི་ཆོས་ཟབ་ཟེར་བ་བལྟ། མདོ་རྒྱུད་དང་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མཉན་པ་གལ་ཆེ་གསུང་། དུ་མ་རོ་གཅིག་སྐྱེས་ནས་བར་ཆད་འོང་ངོ་སྙམ་ན། རྟོགས་པ་བར་མ་ཆད་བར་དུ་བར་ཆད་ཀྱང་མཆི། དུ་མ་རོ་གཅིག་སྐྱེས་ནས་འཕྲ་དོག་འོང་མི་སྲིད་དེ། དག་པའི་སྣང་བ་ཤར་བ་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཡི་དམ་གྱི་ཞལ་མཐོང་བ་དང་། མངོན་ཤེས་བག་རེ་འབྱུང་གསུང་། ཡོན་ཏན་ཅི་བྱུང་ཡང་བདེན་པར་མ་བཟུང་། སེམས་སུ་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་སྦྱངས་པས་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་འཆར་སྟེ། བསྒོམ་བྱ་བ་བློས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་བསྒོམ་པ་ནི། བསྒོམ་མེད་བྱམས་སྙིང་རྗེ་མེད་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་གསུང་། བསྒོམ་མེད་རང་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་ཚོགས་གཉིས་བྲལ་བའི་བསྒོམ་མེད་ཅིག་ཡོད་དེ་འདི་མིན། འདི་ཡི་འོད་འགྲོ་འོང་མེད་པ་དང་རིགས་ཅིག་དུ་བསྲེས་པས་བསྒོམ་བྱ་རྟོགས་པ་དང་། བསྒོམ་མེད་འཛིན་པ་མེད་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཡང་དེ་རང་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པ་དང་ཞེན་པ་དང་བདེན་འཛིན་དང་། ཞེ་འདོད་ཀྱི་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་རང་སར་གྲོལ་ནས་སེམས་ཉིད་ཡིན་ལུགས་དེ་རང་མ་བཅོས་པར་འཇོག་པ་ནི་དེ་རང་ཡིན་གསུང་། དེ་ཡང་ཉམས་སུ་ལེན་ལུགས་
1-7-18a
ནི། དང་པོ་རྩེ་ཅིག་ལ་སླབ། དེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ། དེ་ནས་རོ་གཅིག །དེ་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལ་སླབ་སྟེ། ལམ་གྱི་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཚོགས་བསགས་ལམ་བགྲོད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་བསྒྲིག་པས་རང་སེམས་རྟོགས་པས་རང་དོན་ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ཐོབ། ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་གྱུར་པས་ལོངས་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་རྒྱན་པ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་འཇའ་འམ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་འཐོབ། གཞན་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། གདུལ་བྱ་གང་དུ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ་ནམ་མཁའ་ལ་ཆར་བབ་པ་ལྟ་བུས་འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་ལ་ནམ་མཁས་ཁྱབ་ཚད་ཀྱི་དོན་འབད་རྩོལ་མི་དགོས་པར་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་གསུང་། འོ་སྐོལ་ཆོས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུན་རེ་ལ་སྔོན་འགྲོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བློ་འཕངས། བར་དུ་དགེ་སྦྱོར་གྱི་བྱ་རྒྱུ་རེ། ཐ་མ་བསྔོ་བ་དང་བཅས་པའི་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་རེ་སྟོན་ཤེས་དགོས་ལ། ཉན་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་དགོས་པ་ཡིན། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ།། །།བླ་མ་རིན་པོ་ཆེ་ལྷ་རྗེས་གསུངས་པ་ལ། བླ་མ་བསྒོམ་ཚུལ་གྱིས་ཡང་ཡང་ནན་ཏན་བྱས་ནས། རྣམ་ཐར་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་བླ་མས་གསུངས་པ་ལས་མ་ཆད་མ་ལྷག་པར། གསུང་སྒྲོས་གྲུ་བཞི་ལམ་མོ་ཡི་གེ་བྲིས། བླ་མའི་བཀའ་སྲོལ་མི་ཅིག་པ་དང་། མོས་པ་མེད་པ་དང་། ཉམས་སུ་མི་ལེན་པ་ལ་མི་སྤེལ་འཚལ། འདིའི་རྒྱུད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔགས་དང་བཀའ་གདམས་གཉིས་ཡིན། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཏཻ་ལོ་པ་དང་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ལ། དེས་ནཱ་རོ་མཻ་ཏྲི། དེས་མར་པ་ལ། དེས་མི་ལ་རས་པ་ལ། དེས་བླ་མ་ལྷ་རྗེ་ལའོ། །བརྒྱུད་པ་ཅིག་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ། བྱམས་པ། ཐོགས་མེད། ཞི་བ་ལྷ། གསེར་གླིང་པ། ཨ་ཏི་ཤ །འབྲོམ་སྟོན་པ། སྤྱན་སྔ་བ། རྒྱ་བསྒོམ། བླ་མ་ལྷ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ། བླ་མ་བསྒོམ་ཚུལ། དེ་ནས་རིམ་པར་རྒྱུད་པའོ། །ཚོགས་ཆོས་ཆེན་པོ་རྫོགས་སོ།། །།དགེའོ།

此时，如果因见到上师和金刚兄弟而生不信，那就是障碍魔。此时应当向上师和三宝供养身体和受用，祈请上师，与道友或有修证的禅修者比较证悟，阅读所谓的《月光童子甚深法》，聆听重要的经续和大论典。如果想"多一味生起后会出现障碍"，只要证悟不中断，障碍也不会来。多一味生起后不可能出现嫉妒，因为这是清净显现的显现，会见到本尊面容，出现一些神通。无论生起什么功德都不要执为实有，通过了知为心，证悟会逐渐提升，无修的证悟会显现。所谓的无修是指：不以心执为实有而修持，而不是指无修无慈悲。
有一种远离慈悲和二资粮的无修，但这不是指这种。这种[正确的无修]是将光明无来去与种类混合，是指了悟修持对象和无执著的无修。大手印的修持也正是如此：执著、贪恋、实执和意欲的所缘皆于自处解脱，将心性的本来面目不加修饰地安置，这正是[大手印的修持]。
修持的方法是：首先学习专注，然后是离戏，然后是一味，然后学习无修的大瑜伽，了悟远离道路勤作的大手印。由此生起的功德是：通过积累资粮和趣入道路的缘起安排，了悟自心而获得如虚空中央的自利法身；身体转为金刚身，获得以不可思议相好庄严的受用身，现而无自性如彩虹或云；为利他以悲心[显现]化身，对任何方向的所化众生都不偏颇，如同虚空中降雨般，对等同虚空的众生，无需勤作而不间断地自然成就利益。
我们解说佛法时，每次修持都应当有前行为众生利益而发心，中间有修持善行，最后以回向圆满，应当能展示完整无误的道路，听者也应如此了解。除此之外再无其他法。
尊贵上师拉杰所说，通过反复精勤修持上师瑜伽的方法，不混合其他传记，不增不减地依照上师所说，写下《方形道灯口传》。不应向不信仰上师教法、无信心和不修持的人传播。这有两种传承：密咒和噶当两种。密咒的传承是：金刚持和智慧空行母二者传给帝洛巴和大婆罗门，他们传给那洛巴和梅谛，他们传给玛尔巴，他传给密勒日巴，他传给上师拉杰。另一传承是：释迦牟尼，弥勒，无著，寂天，金洲，阿底峡，仲敦巴，见喜，嘉贡，尊贵上师拉杰，贡措，然后依次传承。大集法圆满。善哉！


།


这是一个藏文标点符号"།"（藏文句号/垂直单线符号），在藏文文献中用于标记句子或短语的结尾。在翻译成简体中文时，一般可以根据上下文将其转换为相应的中文标点符号，如句号"。"或逗号"，"。
由于您提供的只有一个标点符号而没有具体文本内容，我无法提供完整的翻译。如果您有完整的藏文文本需要翻译，请提供，我会按照您要求的格式进行直译。


